Waar was jij, toen het CPNB werd beklad in 2018?

Thuis. Ik had net op facebook gepost dat ik Tonnus Oosterhoff  serieuzer zou kunnen nemen als hij eens wat meer in de openbare ruimte kletst in plaats van in zijn boeken. Zijn idee dat je beter een kaft rond al je chatboxen kunt knopen en dat dan boeken noemen – natuurlijk, dat is veel slimmer. Maar soms is die slimheid juist ook afstotelijk, en zie je liever iemand die in de openbare ruimte kletst, net als mensen dat vroeger deden.

Je hebt de Op de Rok van het Universum gelezen.

Klopt, en ook dat andere essayboek, Ook de schapen dachten na. Oosterhoff is van de generatie boven mij. Zijn boeken zijn wel aardig, net als de man zelf. Als je streng zou zijn zou je het een soort intellectuele liftmuziek op papier noemen. Ben je echter een muurbloempje als ik dan heb je het over aangenaam gekabbel tegen de status quo, het is in elk geval stukken beter dan Hollywood.

Je zag de films ‘Silence’ van Scorcese en ‘The death of Stalin’ van Iannucci..

Correct. En beide films, gelauwerd door de kritieken, ik vond ze allebei verschrikkelijk. Ik nam mij gister voor voorlopig geen films meer te kijken. Je hoopt toch altijd dat Hollywood iets van het verleden wist te leren, maar hoe deze regisseurs Rusland en Japan neerzetten, mijn hemel, waar moet je beginnen? Er is geen beginnen aan. Het zijn twee kluchtfilms van het laagste allooi. Als je ziet hoe in de film over Stalin het executeren van politieke gevangenen zelf als materiaal voor de lachmachine wordt gebruikt, als een soort esthetische tegenhanger voor La vita es bella, de enige film waar ooit met succes humor werd ingezet over dit soort pijnlijke onderwerpen, maar dit, nee nee nee. Dit is een verschrikking, maar de mensen zien het niet.  Het heeft het niveau van The Mounties. En die Scorcese is net zo erg. Ook die film is wezenlijk een flauwe klucht. Jammer, zo jammer.

Het doet je denken aan een ander essay dat je las, van Piet Gerbrandy

Een geslaagd essay, over hoe al bij de Grieken en Romeinen elke generatie meende dat de generaties onder hen dommer aan het worden waren. Amusant geschreven en goeddeels waar, hoewel het niet echt het punt raakt dat ik altijd poogde maken, namelijk dat er een kamerbrede aanval op de intelligentie gaande is die helemaal niets met generaties van doen heeft.

Dat punt heb ik vijftien jaar geleden al aangesneden en de wetenschap begint me langzaam in te halen, uit onderzoek blijkt inderdaad dat het IQ van de mens gestaag aan het dalen is.

Dat is niet zo vreemd, want juist dit is nu pure evolutieleer: hoe meer de mens ervoor zorgt dat domheid noodzakelijk wordt om in de wereld te overleven, des te meer zal het lichaam en de genen door genetische selectie zorg dragen voor lichamen die aan die eis voldoen.

Uit Chinese research blijkt bijvoorbeeld dat wat we ADHD noemen gewoon een vorm van hersenkrimp is. Dit is het levensgevaarlijke gevolg van het loslaten van het Bildungsideaal. Als intelligent zijn niet langer meer loont, als het niet meer gaat over wie het meest intelligent is, het best, maar als de middelmaat de norm wordt, dan past de menselijke biologie zich daarop aan. Iedereen heeft ADHD. Het is een schermziekte, veroorzaakt door een overdosis blauw licht. Iedereen leest lastig boeken, tegenwoordig. Dat is een hele ernstige zaak. Ontlezing is daar een gevolg van.

Mijn partner Veronique studeerde ooit biologie in Leiden. Zij zegt dat een overdosis blauw licht veroorzaakt dat je dopamine/hormonale productie wordt verstoord, vandaar al dat overgewicht, al die slaapproblemen, etcetera. De oplossing is vrij eenvoudig: zonlicht. Licht speelt een enorme en onderbelichte rol in het voeden van de mens.

Zonvangen, dus, het brengt je weer aan het lezen. 

Steeds vaker zie ik de huidcel als een soort zonnebloem. Het lichaam is veel interactiever dan wij denken.

Maar waar was jij, toen het CPNB werd beklad, Benders?

Ik zat naarstig te leren zwijgen, zoals alle grootboekbezitters. En zoals de krant, want nieuws was dit natuurlijk niet, in elk geval niet ONS NIEUWS.