In het NRC van vandaag een stukje van de niche schrijver en niche filosoof Menno Lievers, over hoe de samenleving ook heel wel zonder geesteswetenschappen kan.

Lees het artikel hier  (Tip: paywall? Tor browser)

Een artikel van het kaliber ‘oorlogen kunnen nu eenmaal ook goed zonder mensenrechten’. In de filosofie noem je dat apologisme, iemand die betoogt dat ‘dingen nu eenmaal zijn zoals ze zijn’ en wiens bijdrage enkel is ‘dat te signaleren’.

Ik persoonlijk kan juist dit soort artikelen missen als kiespijn. En voorts kan, dunkt me, de samenleving Menno Lievers met een gerust hart missen. Niemand zou het opmerken als de man spoorloos verdwijnt. Hij schreef niets van belang, als redacteur van De Revisor hielp hij het blad naar de commerciële knoppen door het te larderen met de bloedeloos commerciële slogan ‘Alleen het beste. Bekend en talent’ en ook als filosoof schreef hij geen enkel werk van belang.

Frankly, good riddance zou een daadkrachtig persoon dan weten roepen.

Helaas zitten we echter met dit soort ‘provocatieve babyboomers’ opgescheept. De verkeerde mensen op de verkeerde plekken, alles ten dienste van het neoliberale systeem.

Dit soort stukken zou ik dus vooral psychoanalytisch duiden. De eigen nutteloosheid wordt geprojecteerd op de samenleving, de ‘provocatie’ is die van een vervuilde, oude aap die erom smeekt van de heuvel te worden geworpen. Bij deze dan, Mijnheer Lievers.

Martijn Benders