De nieuwe Gids. Je moet ervan houden. De gebruikelijke ADHD krabbels die voor modieus door moeten gaan – zoals je hier kunt lezen.*

En dan dit gedicht, dat ik persoonlijk niet anders dan racistisch kan noemen. Ik zie namelijk geen enkele legitieme reden om in dit middelmatig werkje de huidskleur van de mannen aan de overkant van de rivier op te voeren in relatie tot seksuele misdaden.
Zou die huidskleur zwart zijn en niet roze dan zou het een schandaal zijn, maar dat is het nu feitelijk ook. Of kan de dichteres dezes aantonen dat witte mannen vaker verkrachten dan zwarte mannen?

Natuurlijk niet. Maar in het gedicht suggereert ze heel sterk dat witte mannen verantwoordelijk zijn voor het fenomeen.

Dat vind ik een nogal kwalijke suggestie.

Het politiseren van gedichten op deze gemakzuchtige wijze – ik kan het gejuich van haar vriendinnen er bijna bij horen – is natuurlijk überhaupt een hele slechte ontwikkeling.

Dat De Gids zich er voor leent – een populistische knieval. Want ja, dit is nu populisme ten voeten uit. Het idee dat populisme alleen rechts kan zijn is de grootste populistische misvatting.

En dan nog iets – waarom is het weer een moeder die aan baren wordt gekoppeld, en is die melkweg weer eens woest en leeg? Stereotypes, stereotypes. Leuk voor een toxische tupperware party. Maar in de Gids? Andere redactie, s’il vous plaît.

*ik ben fervent tegenstander van het voeren van psychiatrische medicijnen aan kinderen, en voel best mee met deze dame, maar mijn empathie voor therapeutische krabbels beperkt zich tot de behandelruimte.