Thierry Baudet als slachtoffer van Game of Thrones

Beste Anton,

Hoe is het met je? Na die dag op het letterenfonds, waar we als twee bannelingen ontspannen aan een tafel zaten terwijl de rest met de ogen in elkanders zakken op een kluitje stond netwerken – ja, na die dag moet ik elke keer als het woord ‘games’ valt even aan jou denken.

En dan denk ik plots aan Thierry Baudet en diens vreemde hang naar ‘borealisme’ en de talloze over het paard getilde analyses van reactionair links, mijn hemel, als ik nog één keer die scheve vergelijking met de dertiger jaren voor de kiezen krijg – wat een groteske flauwekul. Want Thierry is gewoon een slachtoffer van die vreselijke serie ‘Game of Thrones’ waarin elke persoon met een niet-witte huidskleur of een barbaar of een slaaf is, en een onmenselijke migratie uit de woestenij dient worden gestopt.

Het gekke is, Anton, dat al die schreeuwerige social warriors net zo goed aan die serie verslaafd zijn. Zelf las ik als jonge tiener die boeken van George R. R. Martin al – ik kan me zelfs het moment herinneren dat ik ze als 12-jarige ter hand nam, en me verbaasde over het hoge Conan-de-barbaar gehalte. Er is natuurlijk veel betere fantasy voor handen – dat ze eens Le Guin gaan verfilmen, of Vance, of Tanith Lee – maar nee, die Martin sluit beter aan bij onze huidige wereld, en vandaar het enorme succes.

Elke vrouw in die serie is een beeldschone hoer. Elke man een beeldschone gespierde Conan. Leni Riefenstahl kan er een puntje aan zuigen, echt, dus dat Thierry nauwelijks verweer had tegen deze propaganda kan ik hem niet kwalijk nemen, je moet meer in je boekenkast hebben staan dan het oeuvre van Ronald Giphart om beslagen te ijs te komen. Nee, de Noorderlingen, om het op zijn Warmerdams te zeggen – lees je mee, Thierry, die ‘borealis’ kwats kun je gewoon met oerhollandse symboliek vervangen.

Nu ben ik weer vergeten, Anton, waarom ik deze brief ook alweer jou schrijf. O ja, dat fascisme. Het is in linkse kringen nogal taboe om te vermelden dat Mussolini inderdaad gewoon een van de topleden van de Italiaanse socialistische partij was. Maar gister zag ik een interview met Thierry waarin hij beweerde dat de meeste mensen niets van de geschiedenis weten behalve dan de jaren dertig en de Egyptenaren. Toen viel het kwartje. Game of Thrones. De Egyptenaren ontsleutelden het geheim.

Die John Snow lijkt als twee druppels water op Thomas Mohlmann, en het verbaast dus niets dat Mohlmann Heytze en Deckwitz de kwik kwek en kwak van de poëziemarketing het idee kregen die serie te gaan promoten met matige gedichtjes, net als Nijhoff zich ooit inspande om Agatha Christie een boost te geven. Als het maar verkoopt. Corporatisme is het idee dat alles uiteindelijk het bedrijf ten goede moet komen, de mens dient de industrie. En hoe genoegzamer en gewilliger de schrijver de boekenindustrie wil dienen, of de entertainment branche die daar weer achter ligt – let op nu volgt de gewetensvraag – Anton, orgaandonatie, pedofilie en Tinnitus. Kun je me het verband laten zien?

Ik vermoed namelijk dat je dat niet kunt. En dat je dus bezig bent met een oeuvre waar geen rode lijn in te ontwaren valt. Orgaandonatie, pedofilie, tinnitus. Ik breek me er het hoofd over. Wat wil je ons eigenlijk zeggen?

Mijn boeken heeft Thierry niet staan. Wel besprak zijn ex-vriendin mijn roman in de Volkskrant. Die was te leuk. Dat kan natuurlijk niet, want zij kende het juiste recept voor de perfecte roman, een beetje leuk, een beetje serieus. Ik hoop maar dat ze jouw boeken nooit gaat bespreken, want ook provoceren moet je doseren.

Onze hele samenleving is vergameofthroned. Realpolitik is sexy. En die verderfelijke moderne kunst – wie zag ooit in GOT een schilderij hangen? Precies. Kunst komt uit Egypte. Net als al die andere theorietjes van toverkol Blavatsky, want Egypte, dat was het GOT van het einde van de negentiende eeuw, toen het theosofisme werd uitgevonden.

Met vriendelijke groet,

Martinus

Reacties op mijn brieven kunnen naar: m.bendersADgmail.com