De afgelopen jaren ergerde ik me behoorlijk, omdat een dag nadat de uitgever recensie exemplaren naar de kranten stuurde dat exemplaar steevast op marktplaats te koop stond. Wat is dat nou, dacht ik altijd. Wie doet dat, waar zit het lek?

Omdat ik een bepaald vermoeden had verzocht ik ditmaal de uitgever één krant geen exemplaar op te sturen. En wat denk je? Ditmaal geen marktplaats.

De krant in kwestie heet ‘Trouw’, en de recensente van dienst Janita Monna. Ik heb gehoord dat zij dat recenseren gratis doet, en nu is meteen duidelijk hoe ze die concurrentievervalsing bekostigt. Je krijgt elk jaar 200 dichtbundels van de krant opgestuurd, daarvan verkoop je er 180 tegen een prijs net onder de nieuwprijs en zo vang je meer centjes dan je zou vangen als je honderd euro per recensie vraagt. Slim!

Verder bespreekt ze wat gangbaar is, de veilige bundeltjes.

Boze tongen beweren dat ze ook al op wist duiken in het Letterenfonds. Nog meer bundels scoren om te verkopen? In elk geval zal Trouw van mij nooit meer een bundel ontvangen, zodat u het weet.

En wat kunnen we afleiden aan de snelheid waarmee de boeken te koop worden gezet? Dat schijnbaar al vaststaat welke boeken zullen worden besproken. Je zet immers geen boek te koop dat je nog moet gaan bespreken. Wat doe je dan als het wordt verkocht?

En dat Monna nooit een bundel van me besprak komt dus doordat ze gewoon zo snel verkochten. Ja, ik denk dat we met enige zekerheid kunnen stellen dat Monna bespreekt wat ze niet verkocht weet krijgen.

Het zijn me de poortwachtertjes wel.