Op Tzum een recensie van mijn nieuwe bundel geschreven door Sander Meij. Die schreef eerder al eens een recensie over Lippenspook

(Netwerkgehalte: ken hem niet, las hem nooit)

Overigens zie ik daar momenteel een ‘forbidden’ pagina. Een verboden recensie?

Maar dat wordt vast snel verholpen. Aanvankelijk werd de recensie gepost met wat storende fouten erin, slordig, maar zo gaat dat in dat schnelle boekaanbevelingsindustrietje. Meij schreef ‘Oelestilte’ in plaats van wat er staat, ‘Oelestille’. Met als aantekening erbij dat hij meende dat dat ‘domme stilte’ zou betekenen.

Overigens heeft ‘oele’ welgeteld ongeveer veertien betekenissen, en dom is zeker niet de meest gangbare. En stille is geen stilte, of misschien stilte in haar meest absolute vorm. (‘Het Stille’ versus ‘De Stilte’)

Nee, een woord als ‘oelewapper’ zeg je eerder tegen een raar iemand en dat is dus ook de meest gangbare betekenis, gek. Een gekke stille kan natuurlijk de stalker van de volgende pagina zijn, maar het woord kun je evengoed lezen als ‘de uilenstelen’ maw de bomen. Weer een andere mogelijke lezing is ‘Uilenstijl’, mogelijk een verwijzing naar het misschien wel meest bekende literaire sprookje van Tijl Uilenspiegel.

(‘Het stille’ als bevroren kwik – de spiegel)

Hoe dan ook, ‘oelestilte’ is een lelijk woord in mijn oren en ‘oelestille’ juist weer heel mooi. Vreemd hoeveel verschil een enkele letter kan maken, ook al in betekenis en duiding.

Aanvankelijk had ik een negatieve reactie op de recensie, mede door de verkeerde citaten, en mede omdat ik nu eenmaal nogal een hekel heb aan die beschrijving ‘talige poëzie’ – poëzie bestaat altijd uit taal, en ik heb werkelijk geen flauw idee wat men zou bedoelen met ‘ontalige poëzie’ – zijn dat gedichten die lijden aan taalarmoede? Dat moet haast wel.

Maar Sander Meij moet desondanks zijn best hebben gedaan op de recensie, en die inspanning waardeer ik zeer.