Gister las ik een stuk in dat ‘mannenblad’ HP de Tijd. Gezanik van Max Pam over het teloor gaan van de grote drie, en er valt maar geen nieuwe Reve te ontdekken. Het zou de schuld van schrijvers zijn dat de studie Nederlands teloor gaat. Ok, hier in het kort mijn reactie:

1. Grote Drie is gelul. Kellendonk en Hamelink waren veel beter, en worden ook door dit soort figuren doodgezwegen. 
2. Gerard Reve zou de boeken van Max Pam nooit lezen. 
3. Logische gevolgtrekking uit 1) en 2) is dat deze zeurpiet geen podium dient krijgen.

Uiteraard werd ik ontvriend en werd mijn commentaar gewist. Zo erg mist Max Pam dus die polemiek.

Mensen die ‘de polemiek missen’ zijn bijna altijd figuren die een belangrijke rol speelden bij het om zeep helpen daarvan. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een college van Pam hoefde volgen, want ‘steek K.L.Poll maar in je hol’ zou de enige reactie van gelijkwaardig niveau zijn.

Vreemd genoeg is er sprake van liefst twee grote mottenplagen durende de publicatie van ‘Baah Baaah Krakschaap’. Over engagement gesproken! Voor ze me als heksenmeester op de brandstapel zetten, noch de buxusmot noch de eikenprocessierups komt in het boek voor. En dat die beestjes een plaag vormen is wegens een gebrek aan natuurlijke vijanden. Zo werkt dat in een ecologie.

Ik wist op te groeien in het tijdperk van de ‘eeuwige groei’. Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om te begrijpen dat zoiets onmogelijk is, en dus een vorm van propaganda. Men projecteerde die propaganda zelfs op iets als de leeftijd, mensen zouden eeuwig steeds ouder gaan worden, maar zelfs nu al zie ik aan mijn eigen ouders dat dit een bakerpraatje was – een leven lang ‘processed food’ maakt dat ze er tien jaar eerder dan hun eigen ouders volledig doorheen zitten. Onderwijl zit men die pensioenleeftijd maar op te schroeven, gebaseerd op dat bakerpraatje, gevolg is slechts dat een mens tot zijn dood zal moeten werken.

Ooit opperde ik het idee het pensioen te vieren tussen het twintigste en dertigste jaar. Eerlijker, en je bent nog jong genoeg om er echt van te genieten, en het levert een zekere dankbaarheid op jegens de maatschappij. Maar dat ideetje rijmt natuurlijk niet met de machinale mens, die van geboorte tot dood een uitgestippeld pad voor de kiezen krijgt. Experimenterende jongeren ziet men als al even ongewenst als het bestaan van teacher plants.

Om mij heen zie ik de dichters sterven, de meeste plegen zelfmoord. Wigman klaagde steen en been tegen me, niet roken, niet drinken, hij vond er niks meer aan. Ik poogde hem ertoe aan te zetten eens wat andere substanties te proberen dan die gebruikelijke, hele lichte overigens ik had het voornamelijk over droomkruiden, maar hij was bang dat dat zijn medicatie zou verstoren.

Volgens nieuwsbronnen kun je niet eens meer kraanwater drinken zonder langzaam in een vrouw te veranderen. Er zitten zoveel oestrogenen in dat water dat mannen vanzelf vervrouwelijken door het enkel te drinken. Leary wou ooit LSD in het drinkwater stoppen, maar dit is een misschien nog wel effectiever programma om te komen tot het definitieve Matriarchaat. Een toekomst vol manwijven en wijfmannen, maar wat moet je dan nog over positieve discriminatie zeggen, bijvoorbeeld in de literatuur? Door een man geschreven betekent zelfs nu toch al niets meer.