Wat voorafging: Sander Meij schreef een gedicht waarin hij zijn vriendin vergelijkt met een koffiezetapparaat. Recensent Hans Franse beschreef dat gedicht op Meander als ‘een wereld van gevoel’.

Waarom zou iemand ervoor kiezen anno 2019 nog anekdotische gedichten te schrijven? Omdat de Borg Kubus van het anekdotische gigantisch is, en de mens steeds meer naar een eigenaardig soort hive-mind transformeert, waar originaliteit iets wezenlijk verdacht maakt, iets dat de Kubus nu misschien nog links moet laten liggen, maar in de toekomst staat assimilatie op het programma.

Wie denkt dat ik uit wraakgevoelens op Meij reageer heeft het mis. Er is geen Meij, er zijn geen gevoelens, en bovendien deed hij zijn best op de Tzum recensie, zoveel is zeker.

Ik poog slechts vanuit mijn reusachtige taligheid zijn anekdotische kubus te assimileren.

‘Maar zo wil toch niemand ooit meer een recensie over je schrijven!’ zo zei mijn gemaal. Precies, dat is ook het idee. Weg met al die fletse hive-recensies! Dood aan de stompzinnige recensiemachine!

Dat tweede gedicht van Meij – weer zo’n anekdote, waarin ditmaal niet zijn vriendin maar zijn moeder figureert:

Zo’n streep was ook jij toen je moeder beduusd
de bevestiging van je bestaan bekeek
ik zeg dit omdat ik niet beter weet
dan te zoeken naar woorden om dit te vertalen
(je hebt wel een naam, maar je weet niet hoe je heet)

Meij heeft het hier, bezien dat ook verkeerssymbolen elders een rol in de bundel spelen, over zo’n blauwe parkeerstreep die aangeeft dat je ergens
alleen met een kaart mag parkeren.

Geboorte als een soort inparkeren zien heeft iets aparts. Zocht Meij in het eerste gedicht naar het perfecte woord voor liefde, hier zoekt hij alweer, maar dan naar de parkeerkaart van zijn eigen naam. Jammer alleen dat een naam niets met een vertaling van doen heeft, het vatten van taal is immers geen intertalige toestand. Het zijn dat soort filosofische mankementen die zijn anekdotische poëzie ondergraven.

Genoeg over Meij. Genoeg over het Talige Mij. Een wereld van gevoel roept me. De monsterlijke kubus van de talligheid, het is een mooie dag om op TILT te slaan.