Wat vooraf ging: een gesjeesd managerstype post een verdeel-en-heers stukje in het NRC dat door moet gaan voor cultuurbeleid.

De aap is geen bijzonder revolutionair dier. Apen zitten het liefst samen op een rots, en de meest sterke aap mag bovenaan zitten en maakt de dienst uit. Die hele aandrang tot monopolie zit dus in de genen van de aap ingebakken. Wel verwacht de aap af en toe een goed gevecht om die top, zijn zulke gevechten er niet dan is het aap-zijn maar een saaie bedoening.

Echter, sinds de uitvinding van ‘de staat’ werd het bevechten van die toppositie onmogelijk gemaakt, behalve als je door een cordon politieagenten en militairen heen weet komen. Dat levert een hoop gefrustreerde en gedeprimeerde aapjes op, en dus verzon men de ‘democratie’ waarin elke vier jaar een soort schijngevecht voor de troep wordt opgevoerd en men in theorie een conditie had geschapen die wat meer op de oorspronkelijk tribale positie leek.

Nu wereldwijd allerlei leiders hun familieleden tot ministers beginnen benoemen mengt de familiestructuur zich met die tribale-democratische. Trump, Erdogan, Putin, steeds vaker zien we dat de familie de staat begint vervangen, naar zuiver oligarchische principes.

Een soort terugkeer naar feodale tijden, de middeleeuwen dus, en het mag dan ook geen wonder heten dat Baudet liet weten grote moeite te hebben met de franse revolutie en de verlichtingswaarden, hij zou veel liever naar het feodale terugkeren.

Ook in krantenland zien we dat recensenten voor het leven benoemd lijken, en nooit door een ander aapje kunnen worden uitgedaagd, bijvoorbeeld een die beter kan recenseren. Die afwezigheid van polemiek maakt de literatuur saai. Maar het deprimeren van de burger is de kernactiviteit van de media, en dus ook de media over literatuur: altijd dezelfde vale uitgerangeerde aap met een meninkje, en wat prijsjes en we komen de storm wel door. The survival of het zouteloze.

Nee, revoluties hoef je van aapjes niet te verwachten. Ik denk een stuk biologischer dan Machiavelli deed. Maar nu stilaan duidelijk wordt dat de wereld in sneltempo richting de verwoesting beweegt is het misschien inderdaad een idee de ‘bestuurders’, ‘politici’, ‘beroemdheden’ en ‘recensenten’ die allemaal een rol speelden in de vertraging van de veranderingen eens snel te vervangen. Laten we inderdaad beginnen bij Melle Daamen, wiens opruiende stukje de cultuurwereld geen centimeter verder zal helpen. Weg met die man!