Goed, die Guus Meeuwis versie van Le Dernier Repas die Beurskens schreef, wat valt er verder over te melden, je zou er hoogstens over kunnen discussiëren dat het niet alleen Guus Meeuwis was maar ook Johnny de Selfkicker die hier aan Brels tekst heeft zitten morrelen – niet echt de discussie waar je als poëzieliefhebber op zit wachten.

Beter naar een veel serieuzer onderwerp: mishandeling. Niet van mens of dier, dit keer, maar van een nog onschuldiger en hulpelozer entiteit, het boek. Een dier kan nog krabben of bijten, een boek kan helemaal niets, een boek is de vleesgeworden passiviteit waarvoor de lezer als beschermheer is aangesteld. De smeerpoets in kwestie heet Marc van der Holst. Hij heeft slechts een maand voogdijschap over dit kwetsbare kind. Maar de instructies van Alexis de Roode volgen ho maar, geen handen wassen, geen handschoenen, ranzige Marc uit de bekende bossenbollenfamilie stofzuigt zelfs zijn bedompte hok niet voor hij mijn boek ter handen neemt. Schandalig. Van der Holst moet minstens een flinke taakstraf krijgen. En natuurlijk een nieuwe bundel aanschaffen, hoewel ik die met pijn in het hart naar deze vunzige troglodiet zal opsturen!

Maar lang zal van der Holst niet in zijn bezoedelde vuistje lachen: