Een ander punt is natuurlijk: waarom zouden we juist de historisch enorm geprivilegieerde Amsterdammers de politieke agenda moeten laten bepalen? Dat zij de agenda op deze wijze kunnen bepalen is immers al een gevolg van een scheve machtsverhouding. Natuurlijk, ik weet ook wel dat het geen pretje is in het huidige tijdsgewricht in die stad te moeten vertoeven, met de torenhoge huren en de halve stad in handen van Prins Bernard jr. Maar dat is juist een wezenlijk onderdeel van het probleem: de niet-zo-getalenteerde provinciaal trekt naar het centrum van het haardvuurtje, alleen om te ontdekken dat hij in de hel wist belanden, wat hem alleen maar extra zal aanzetten tot een recht op privilege, immers, hij moet dit alles toch niet voor niets doorstaan.

Het is dus niet zo vreemd dat juist uit dit netwerk de meest wanstaltige en gefrustreerde stemmen klinken, stel je toch eens die schrijver voor, die werd wijsgemaakt dat je in Amsterdam moet wonen om het als niet-zo-getalenteerde te maken, daar staat het heilige stoeltje, daar kun je in de kroeg gaan zitten met recensenten en uitgevers. Schrijver X uit Lutjepoep moet 10 jaar netwerken om 1000 euro per maand voor een hokje van 3 bij 4 te mogen betalen. Het is niet zo vreemd dat juist Schrijver X op termijn gaat menen allerlei denkbeeldige privileges te bezitten – pure compensatie voor al het leed! Laat hem tenminste een stukje geschiedenis mogen herschrijven! Geloven dat al dit leed tenminste niet om niet was – wij zijn de progressieven!

De verkramptheid van veel beleid is denk ik psychologisch op dit compensatie-fenomeen terug te voeren. Heel Nederland heeft uiteraard precies dezelfde etnische samenstelling als Amsterdam, en wij representeren iedereen (het komt nooit bij ze op, vreemd genoeg, dat dat een privilege is) , dus moet onze macht gaan waar de macht nooit eerder ging, het herschrijven van de geschiedenis, het bepalen van elke politieke agenda met gedateerde sociologenpraat, het uitsluiten van allerlei mensen en dat ‘inclusiviteit’ noemen, je kunt het zo gek niet verzinnen, maar erachter pulseert een enorme pijn en frustratie: de Nederlandse Droom bleek oplichterij.

Het mag dan ook geen wonder heten dat alle ideetjes rechtstreeks van de Grote Leider zijn overgenomen, de USA, want het privilege een echt eigen cultuur te bezitten is al lang verloren gegaan. Stand up comedy en Spoken Word moeten de norm worden! Tuurlijk, wat maakt het ook uit, laten we ons vooral beginnen gedragen als de 53e staat van Amerika, dat deden we al lang en doen we steeds fanatieker. Net als The American Dream is ook de Nederlandse Droom een psychotisch fenomeen – je investeert je hele leven in een ‘succesverhaal’ en zit uiteindelijk op een houtje te bijten om zo ‘succesvol’ te kunnen zijn.

Laten we lief zijn voor deze mensen. Ze hebben het niet makkelijk, en hun ‘politieke’ standpunten moeten we toch vooral als een noodkreet zien. Het beste kunnen we ze gewoon gelijk geven. Ja inderdaad, het was geen Gouden Eeuw. Nee, precies, dat speelgoed moet ontsekst worden. Geef die mensen toch wat broodnodige erkenning, voor ze op een killing spree gaan.