Hebben jullie dat nooit, dat iets je helemaal het verkeerde keelgat inschiet? Dat had ik toen ik dit filmpje bekeek en ik Charles Esche, directeur van het Van Abbe, zag zeggen (09.43) dat de meeste kunstenaars alleen kunst maken om hun egootje te promoten en dat er een ander soort kunst is, de kunst van ‘de transactie’ (hij bedoelt netwerkkunst) die als een soort remedie tegen al die egoïstische kunstenaartjes kan worden opgevoerd. Het wordt helemaal leuk als deze overbetaalde pluche-marxist aangeeft dat ‘hij net zo goed in een fabriek zou kunnen werken’. Natuurlijk, Charles. Alles draait om de transactie (lees: geld) en dat er mensen zijn die de moeite nemen met veel moeite nog echte kunst te maken – dat moeten wel enorme egoïsten zijn!

Hoe kunnen we deze ‘transactie-intellectuelen’ het best noemen? Cultuurmarxist dekt de lading niet echt. Ik weet niet wat de lading dan wel zou dekken. Misschien wil ik dat gewoon niet weten.

Via Marc van der Holst: “Het aantal kunstenaars zal moeten krimpen–en daarvoor moeten we de kunstenaars compenseren.” (Jesse Klaver, 18 oktober 2019)

Emily Temple schreef dit artikel op Lithub, over hoeveel boeken je nog kunt lezen tot je zult sterven.

Er bestaan dus reeds 150 miljoen geschreven boeken. Daarvan kun je als je een ‘superlezer’ bent er 3000 lezen, en een ‘normaal’ lezer blijft in de 1000 hangen.

Is het onder zulke condities nog mogelijk om op een betrouwbare manier de smaakmaker uit te hangen? Uiteraard niet. Wie nu nog enkel de smaakmaker uithangt en pretendeert te weten wat ‘modieus’ is kan nooit een oprecht persoon zijn.

Toch blijft dat ‘modieuze’ de witte motor van ons nationale literatuurspel. En dat heeft uiteindelijk maar één leitmotif: de transactie, inderdaad.

Een ander Nederlands woord voor dat hippe ‘transactie’ is ‘zakkenvuller’.