Auteur: Martinus Benders

Bespreking: Zog van Erik Lindner

Erik Linder leerde ik kennen ten tijde dat hij nog recensies schreef voor de Groene. Die kennismaking was wat moeizaam, mede omdat hij me te kennen gaf dat hij mijn bundel diverse malen door de kamer had gesmeten bij het recenseren, wat ik een nogal eigenaardige aandoening vond, die eigenlijk alleen door kinnesinne kan worden veroorzaakt. Ik gooide nog nooit een bundel door de kamer. Toch was Lindner geen slecht recensent, zijn recensies hadden altijd kritische kanttekeningen en waren goed geschreven. Dichteres Rinske Kegel (waarom heeft zij nog geen debuutbundel bij een goede uitgever?) vertelde me ooit dat ze Lindner had zien optreden en dat hij ‘gedichten voordraagt alsof hij hoognodig moet poepen’. Dat beeld kreeg ik later helaas mijn hoofd niet meer uit, en een titel als ‘Zog’ helpt dan niet, want dat klinkt wel erg als een scatologische mondbeweging. Heeft deze dichter zijn plek verdiend in de Nederlandse literaire canon? Wat mij betreft wel. Lindner raakte ooit geïnspireerd door de door Erika Dedinszky vertaalde gedichten van Janos Pilinszky, destijds uitgegeven als de bundel ‘Krater’. Het stak hem geloof ik dat ik meer van Pilinszky had gelezen dan hij, en dat hij het twintig jaar later nog steeds regelmatig over de man heeft duidt een beetje op de typische desinspiratie van een te regelmatig bestaan. Waarom zouden Csoori of talloze andere dichters minder het vermelden waard zijn? Gedichten...

Read More

Niels Zwakhals gaat Grote Poezieprijs winnen / Recensie van het Grote Gerbrandyboek

Een stuk van Benno Bernard over de ‘Grote Poezieprijs’. Het kernargument is ressentiment: zijn gevoelens worden gekwetst als hij niet wint. Niets over de corrupte structuur van de prijs, waarin een poezieschool zelf haar studenten kan nomineren en een commercieel poeziefestival zich schijnbaar met de canonvorming moet bemoeien (‘Poezie is oorlog¹, vindt Bas Kwakman, wat ik voor kennisgeving aanneem, met de vraag wie er allemaal slachtoffer van dat oorlogje zijn geworden. Waar is het massagraf?) – Nee, zo kennen we Benno weer, geen zicht op de grote lijnen, geen moeite met het echte systeem, maar wat gekarp over de persoonlijke besognes miskend te worden door zijn Sugar Daddies. We kunnen alvast onze borst nat maken als Prometeus hun nieuwe dichterlijke aanwinst, Niels Zwakhals, gaat insturen naar deze Grote Baekeprijs. Menno Wigman is pas krap dood of de Kale gaat Meulenhoff achterna met knuffelboekjespoëzie die het in het bejaardenhuis stukken beter gaan doen. Waarom verkochten literaire uitgevers ook al weer bestsellers? Om bijzondere literaire werken mogelijk te maken, dat was het verhaaltje toch? Rijk geworden met pulp laat deze Boer met Boekenfabriek steeds meer het intellectuele masker varen, een ontwikkeling waar we alleen bij mee mogen zijn. Niels Zwakhals moet de grote Poezieprijs winnen! Dat smaakt naar meer! Verder las ik het boek ‘Bundels van het nieuwe millenium’, een soort encyclopedie van uitspraken gedaan door Piet Gerbrandy: Als iets opvalt aan...

Read More

Bespreking: Röntgenfotomodel van Vicky Franken

Heeft deze dichter zijn plek verdiend in de Nederlandse literaire canon? Dat heeft een debutant natuurlijk zelden. De bundel moet dan welhaast vol wereldpoëzie staan. Dat is hier niet het geval. Er staan een paar goede gedichten in, maar de bundel als geheel is te onbestemd en maakte op mij een erg wisselende indruk. Het verhaal gaat dat Vicky Franken lang op deze bundel heeft gewerkt, maar naar normale maatstaven debuteert ze gewoon vroeg, op haar achtentwintigste. Dat de rest van de literaire wereld plots het liefst achttienjarige debutantes ziet doet daar niets aan af. Waar plaats jij deze dichter in die literaire canon? Lastig te zeggen, het werk heeft nog te weinig eigen stem. De mooie titel van de bundel suggereert een soort fijnzinnige transparantie, maar die is in veel gedichten vooral afwezig. Het zijn gedichten die zich niet op taal funderen maar op gedachtes, en die gedachtes zijn doorgaans niet al te boeiend, een korte analyse: ** Het openingsgedicht van de bundel: Onze ratio een radio die dag en nacht ruis voortbrengt Het sneeuwt in je oren, je denkt altijd wel iets hoewel meestal weinig van kwaliteit Een verwijzing naar tinnitus? Maar het is een vage gedachte, want onduidelijk blijft wat de ratio met de oren van doen heeft. De postmoderne ironie dat je een bundel vol gedachtes opent met een gedicht waarin je zelf aangeeft dat...

Read More

Bespreking: Na het paringsritueel van Willem Thies

Heeft deze dichter zijn plek verdiend in de Nederlandse literaire canon? Zeker. Wie de moderne Nederlandstalige poëzie wil kennen moet zeker Willem Thies ook lezen. De man schreef een aantal bundels die van belang zijn. Waar plaats jij deze dichter in die literaire canon? Ergens tussen Erik Lindner en Alfred Schaffer. Zou je Thies moeten omschrijven, dan zou ik zeggen het is de observatiekunst van Lindner gemengd met de helderheid van Schaffer, nadat beiden een lijntje Crystal Meth hebben gesnoven. Is dit een van Thies betere bundels? Ik denk het wel, met de kanttekening dat ik niet al zijn bundels helemaal ken en dus niet helemaal oordeelbevoegd ben in deze. In de bundel staan een aantal ijzersterke gedichten, die hun plek verdienen in een overzichtsbloemlezing. Is de bundel ook helemaal naar jouw smaak? Thies is een soort hallucinante houthakker, die je gewapend met een bijl tegenkomt in het woud der Letteren. Zijn poëzie heeft vaak iets fragmentarisch en iets heel rusteloos. Hak, hak, hak, alles volgt elkaar pijlsnel op. En zijn idee fixe is teveel de poëzie als stilleventje – hij schetst meestal een totaalbeeld maar aan het stramien van het stilleventje lijkt hij moeilijk te ontkomen, hoewel hij er wel tergend zijn best op doet.  Er is veel beroep op lichamelijkheid en zintuigen, maar dat is eigenlijk een beroep uit onvermogen, zodat zijn poëzie uiteindelijk iets deprimerends krijgt....

Read More

Een rondje hedendaagse bundels / De Astrid Lampe rel / De Grandioze Poëzieprijs

  Op de voorpagina van mijn website ziet u een citaat van Astrid Lampe over mijn nieuwe bundel. Ik heb Lampe om haar mening gevraagd nadat Willem Thies me zei dat mijn nieuwe bundel ‘te Astrid Lampe’ was. Een observatie die ik persoonlijk geen hout vond snijden, maar omdat de bundel een soortement sprookje over een zwerm motten is die van de Zwarte Bergen naar de duinen trekt, aldaar de handen van Maria invliegende – de lamp trekt de mot aan, en dus vond ik de symbolische waarde van zijn observatie toch schitterend. De partituur die u op de voorpagina kunt zien is van de jonge Portugese componist Nuno Lobo. Het is onderdeel van een project van De Gids om componisten moderne poëzie te laten vertalen in Madrigalen gebaseerd op de Italiaanse componist Gesualdo. Een eerdere opvoering tijdens Holland Festival werd afgeblazen omdat er een te strakke deadline was gesteld voor de componisten, een latere opvoering volgt dus. Ondertussen is het zeer de moeite waard naar het werk van Nuno Lobo te luisteren, dat kunt u alhier doen De laatste maanden heb ik dit weblog niet bijgehouden. Een van de redenen daarvoor was dat ik in mijn strijd tegen de ontlezing zelf weer ben begonnen veel, heel veel te lezen. Nooit tevoren las ik eigenlijk meer boeken dan ik nu doe, en ik vind het erg verhelderend voor mijn geest...

Read More

Autosocratische dialoog

Deze website gebruikt de methodiek van de autosocratische dialoog om tot waarheidsvinding te komen. Zo’n dialoog is zowel een literaire als een filosofische discipline. Wie denkt dat de auteur toch vooral hardop tegen zichzelf praat heeft gelijk en die vele duizenden jaren hardop-tegen-zichzelf-praters die men schrijvers en/of filosofen pleegt noemen knikken met uw bevinding mee. Ja, inderdaad, de filosoof praat met zichzelf. En op deze plek kunt u dat gesprek waarnemen.

Gruthoekkie

Geskende boekkies:

Martinus's bookshelf: read

Julian
Elephant Bangs Train
Unincorporated Persons in the Late Honda Dynasty
Voor altijd voor het laatst
What Narcissism Means to Me
Mask and Clover: Magnetized Circles
The Avenue Bearing the Initial of Christ into the New World: Poems: 1953-1964
Citizen: An American Lyric
The Battlefield Where the Moon Says I Love You
De roep van de luiaard
Fliermans Passage
Mayakovsky's Revolver
The Cry of the Sloth
Onder de vulkaan
Моя маленькая лениниана
Moscow to the End of the Line
Moskou op sterk water
New and Selected Sorrows
Stubbing Out a Cigarette on a Nightingale
De Essentiele Martinus Benders


Martinus Benders's favorite books »

Onder de Laars: