Als kiespijn een eigen stem zou hebben
Thu, 5th February, 2009 - Posted by
Een gevaarlijk onderwerp om over te schrijven, omdat je snel misverstanden creeert: religie. Ik heb het vaak in het verleden opgenomen voor de moslims, omdat naar mijn idee de mediahetze die zij over zich heen kregen gebaseerd was op selectieve verontwaardiging. Je hebt feitelijk geen keuze als je consequent wilt zijn in je wereldbeeld: ofwel je verwerpt alle religies die op canonieke wijze zijn opgebouwd, ofwel je keurt ze allemaal goed. Het mag duidelijk zijn dat, hoewel de Koran inderdaad vrij agressief is, diezelfde agressie ruimschoots in het Oude Testament terug te vinden is.
Ik ben zelf bepaald anti-religieus, tenminste als het op wereldreligies aankomt. Naar mijn idee zijn dit namelijk politieke uitvindingen, en geen spirituele. Het doel van die grote religies is een massa-psychologische: het onder bedwang houden van een bevolking middels gedeelde consensus over welke illusies voor waar worden aangenomen. Ben je hele leven braaf, dan wacht na je dood een grote beloning. Het mag duidelijk zijn dat zulke ideeen koren op de molen van diverse machthebbers waren.
In de praktijk leef ik nu wel in een moslimland. En hoewel mijn echtgenote geen moslima is, word ik er natuurlijk wel door omringd en heb ik geregeld met allerlei religieuze toestanden te maken. Hoe mij dat bevalt? Zeer wisselend. Enerzijds heb je die stereotypische Turkse beleefdheid, waardoor je hier weinig zult merken van eventuele ressentimenten die op de achtergrond spelen. Anderzijds is de religieuze druk hier zeer eminent, maar dat ligt ook vooral aan het feit dat ik een 30 meter van de eilandmoskee vandaan woon.
Ik dacht in het begin: nou, daar wen ik wel aan. Dat is maar ten dele het geval. Mijn afkeer van het hele idee vijf keer per dag een bepaalde mening robotmatig door ieders woonkamer te laten schallen kan ik niet opzij zetten. Daar komt nog bij dat de Imam van het eiland een soort afgekeurd geval is die klinkt als een geit waarvan de teelballen in een wielklem zijn gezet. Dat is een keer wel leuk om te horen, maar minder als je het elke morgen om 05.00 door je slaapkamer hoort schallen.
Het merendeel der imams klinkt echter een stuk beter. Sommigen zingen echt op een zachte, zangerige wijze. Wij hebben op het eiland hier gewoon pech dat onze imam het niet zo nauw neemt met de esthetica. Zijn snerpende, fanatieke stem komt mij echt de strot uit. Tot overmaat van ramp hebben de religieuzen de gemeente er van weten overtuigen dat over het hele eiland heen, tot in het verste buitenhoekje achteraan, luidsprekers moesten worden opgehangen zodat niemand het goddelijke snerpen enigermale hoefde missen.
Ik woon erg graag hier op het eiland. Ik heb echter een huis kado gekregen in Istanbul zelf. Vildans vader heeft in een bepaalde wijk een aantal huizen staan en wij gaan er nu een van betrekken. Het is een beetje een vinex omgeving - bewaakt terrein, mooi bijgehouden perkjes, gedeeld zwembad en tennisbaan, dat soort dingen. Ik woon eerlijk gezegd liever hier. Het uitzicht wat ik hier heb, daar kan geen zwembad of tennisbaan tegenop. Maar het moet me van het hart: op die nieuwe locatie is de imam nauwelijks hoorbaar. En dat is toch wel een pak van mijn hart. Ik snap niet waarom die moskeeen niet vijf keer per dag mooie vogeltjesgeluiden laten klinken. Als ik de stem van God zou moeten inbeelden klinkt hij bij mij toch eerder als een goedgebekt vogeltje, vroeg in de morgen.
Mijn nieuwe onderkomen….vinex, maar wel prettig geen huur te hebben in crisistijden…
