Sun, 15th February, 2009 - Posted by
‘The Boatman’s Call’ van Nick Cave vind ik niet alleen het hoogtepunt uit Cave’s oeuvre, ik vind het ook de mooiste liefdesliederenplaat die ik ken. ‘Murder Ballads’ is ook erg goed maar The Boatman’s Call vind ik toch net wat beter omdat de plaat zo ultiem persoonlijk is. Je voelt de noodzaak gewoon van de nummers afdruipen. Die ‘noodzaak’ is een heel ongrijpbaar fenomeen dat toch ook enorm relevant is. De platen die Cave na ‘Boatman’s Call’ maakte zijn allemaal best aardig, maar ze stralen vooral conventie uit - zelfs de laatste, die zich conformeert naar de conventie van het gruizige experiment. Best aardig, maar elke plaat die hij sindsdien maakte mist eigenlijk dat dreigende gevoel van noodzaak, van echtheid. Het klinkt mij allemaal gestileerd en nep in de oren, hoe hard hij ook probeert me van het tegendeel te overtuigen middels gruizig gitaarwerk.
Wat maakt die plaat Boatman’s call zo anders dan de vervolgplaten? Dat de liedjes echt uit het hart gegrepen zijn, het is een verschrikkelijk argument, maar het is wel waar. Naar mijn inschatting was Cave echt verliefd op de Braziliaanse vrouw waarmee hij in scheiding lag toen hij Boatman’s Call schreef. Later is hij getrouwd met een Engelse vrouw maar aan zijn muziek te horen was dat vooral een conventionele relatie, heel comfortabel wellicht maar zeker geen goede invloed op zijn muziek.
U mag mij op deze mening afbranden, maar aangezien Cave zelf in Muzes gelooft is het vooral een afrekening naar zijn eigen principes. Dat gezegd is het natuurlijk zo goed als onmogelijk om plaat op plaat zo’n enorme noodzaak te laten doorklinken - ‘The Boatman’s Call’ is een monument voor het liefdesverdriet, een eenmalig monument dat waarschijnlijk nooit een vervolg zal krijgen.
Ik geloof zelf ook in de Muze. De laatste der Mohikanen? Nee, waarschijnlijk de enige die het durft uit te spreken in het ‘doe maar normaal’ sfeertje der Nederlandse polderpoëten. Ik heb daar trouwens al aardig wat commentaar op gekregen, op die lijst Muzes achterin Karavanserai. Het zou mij wat. Ik vind dat zij net zoveel invloed op mijn gedichten gehad hebben als ik.