Recensie Ginneninne op Goodreads

De eerste recensie verscheen van mijn bundel ‘Ginneninne’ door dichter Alexis de Roode die ik persoonlijk ken. Alexis trekt alles uit de kast om te pogen de bundel voor de begrijpend lezer samen te vatten:

Lees de recensie op Goodreads

Dat ‘samenvatten’ is natuurlijk in dit geval geen goed idee, het is een soort dwangneurose die juist bij deze bundel tot een ontspoorde bespreking leidt – de recensent meent dat hij ‘de lezer’ een totaalbeeld moet schetsen van ‘waar de bundel over gaat’ om dan vervolgens diezelfde lezer toe te spreken over ‘de wolf die onze kudde verliet’ en dat je als schaap enige moeite moet getroosten om net als de wolf in het bos met de maan mee te gaan huilen.

Dat de keurige schaapjes van het begrip moeite moeten doen om een wolf ‘te volgen’ dat maakt hen niet echt blij. Schaapjes voelen zich vooral in hun nopjes wanneer ze weinig moeite hoeven doen dingen te volgen, en wanneer dat volgen bijna magisch en moeiteloos gaat voelen ze dat ene extra sterretje van de perfectie tinkelen en is alles zoals het hoort te zijn.

Volg jij graag dingen, lees je gedichten om de boel te volgen, ben je op zoek naar een verzameling gedichten die over gebaande paden bewegen, dan is mijn bundel niks voor jou.

Daar had ik toch niet zo heel veel woorden voor nodig.

Men doet dus alsof iets dat eigenlijk de kernwaarde is van het dichterschap (het scheppen van een eigen universum) juist de uitzondering zou zijn. Een uitzondering waarvoor zelfs gewaarschuwd dient worden.

Dan denk ik, hemeltjelief, waren er maar eens wat meer mensen die een universum uit de pen lieten rollen, in plaats van vage kopietjes van krantenberichten.

De machinegeest rukt op, en dat is nergens beter zichtbaar dan in onze po√ęzie. Het Taalloze, het gevoelloze – gedichtjes met de ziel van een selfie – dat is de norm, en ik ben de uitzondering, en dat heeft een nadeel. Nee, maar. Meent u dat nou, Mijnheer de Roode?

N.B: Alexis de Roode heeft na dit stukje de conclusie van zijn recensie ten positieve aangepast, waardoor bovenstaande overdreven lijkt.

Share:

More Posts

Operatie Kerstjoint

Het was een idee van mijn vader, die appte me een paar weken geleden, misschien was een joint roken een idee? Nadat de camera uitstond

Heilige Gelofte op Kerstavond

Ik vertelde Menno Wigman ooit eens dat ik een recensie over een bundel van me niet had gelezen(1), en dat kon hij niet geloven, dat

De Triomf van de Hokjesgeest

Te weinig mensen zijn zich bewust van het feit dat het systeem dat ons systeem voortbracht een ronduit fascistisch systeem was. Ik heb het nu

Zeg het met een plaatje

Zeg het met een plaatje. Jeroen Dera, Jos Joosten, Janita Monna, Carl De Strycker, de hele bekende jurybups, allemaal voldoen ze perfect aan het plaatje.