Benders weet niet wie een engel is

Benders weet niet wie een engel is

Een stukje onvervalst (N) Eo-conproza uit het hart van wat zich als de progressive gemeente in Amsterdam maskeert:

Jaja, Jeroen van Rooij, zowat de spil waar Perdu om draait. Dit nadat we al getrakteerd werden op een soort religieuze variant van ‘Koppie-Creeley’ met een debuutbundel die door een medewerker van Perdu de VSB poëzieprijs kreeg toegekend: de eendagsvlieg Joost Baars. Het lijkt erop dat alles daar aan de Kloveniersburgwal 86 zeer stichtelijk toegaat.

Gelukkig maar dat de boekhandel tegenwoordig niet meer claimt de meest complete poëziewinkel van Nederland te zijn (en zonder ook maar enig werk van mij in huis te hebben); tegenwoordig spreekt men van een ‘gecureerd aanbod’. Gecureerd is het zeker. Het is grappig hoe dat woord naar de geneeskunst verwijst. De banden tussen ziekte en massa-religie behoren tot de innigste in de menselijke geschiedenis. Geen wonder dat de geestelijken massaal de poëzie bezetten.

Ik werk momenteel aan de Nederlandse versie van de elektronische opera ‘De P van Winterslaap’. De vijandigheid die ik rond dat boek ervoer, kan waarschijnlijk verklaard worden door termen als ‘Hoerenpaaszee’ – de gelovige types zijn niet zo van dergelijke ‘blasfemische taal’, hoezeer ze ook hun best doen vooruitstrevend te lijken. In werkelijkheid wordt talent natuurlijk zo snel mogelijk de deur uit gewerkt – en nee, ik heb het niet over mezelf. Ik chat af en toe met een zeer getalenteerde kerel, Arden Wezenberg, die buitengezet werd door deze vrome leiding.

Wie is een engel voor jou? Door dergelijke vragen eerlijk te beantwoorden, blijk je ongelooflijk actueel te zijn. Maar ik neem het slechts ter kennisgeving aan, want ik weet helemaal niet wie een engel is en wie niet. Daarvoor moet je bij Jeroen van Rooij zijn, de stichtelijke roerganger bij Perdu, curator van al uw ziekelijke versjes.

Wat is er eigenlijk geworden van de andere curator, de Turingcommunist? Mijn hemel, ik ben zijn naam kwijt. Jaar in, jaar uit selecteerde hij gedichten uit de grote hoop bij de Turingwedstrijd op basis van hun correcte inhoud, meestal zwaarbeladen vadergedichten. Dat je de Turingwedstrijd kunt veranderen in een soort communistisch bastion is op zichzelf een soort magie – zouden ze hem de deur hebben gewezen? Ik weet nog dat de post-cynische net-niet-relie Chretien Breukers een grondige afkeer van de jongen had. Gluiperige energie, zo noemde Chretien dat.

Maar dat is toch ook een leerling van Jos J.? Ja, maar een afvallige. Och, de Nederlandse literatuur. Ik vermijd het, net zoals ik Nederlandse series op televisie en Nederlandse muziek die de oren Europapaat mijdt. Och, die jongen is een weesje. The lowest common denominator is in de Lage Landen het heiligste huis.

‘De Gemene Deler’ lijkt me een mooie titel voor een heel inclusief boek waarin elk talent ontbreekt.

Ik vroeg Dall-E 3 om een illustratie te maken die ‘inclusiviteit’ perfect weergeeft. En inderdaad, deze satanische lege schedel in het midden toont perfect aan waar het deze nihilistische formule om te doen is. Mag ik het de Cultuur van de Dood noemen, of hebben de Palestijnen het alleenrecht op de Franstimmermansterm?

Over mij

Martijn Benders publiceerde zesentwintig boeken, waarvan achttien in het Nederlands. Door critici als Komrij en Gerbrandy is hij tot een van de grootste talenten van zijn tijd benoemd. Hij schreef ook drie filosofische werken waarvan eentje in het Engels over de Amanita Muscaria, de Vliegenzwam. Publicerend op het internationale podium van The Philosophical Salon kreeg hij ook internationaal erkenning als een van de meest bijzondere denkers van Nederland.

Boeken

Er bestaat een aanzienlijke groep linkse individuen die zich krachtig verzette tegen het heersende corona-verhaal, waaronder enkele van ‘s werelds vooraanstaande filosofen, zoals Agamben en Kacem. Dit standpunt werd echter sterk gecensureerd en in een kwaad daglicht gesteld door wat men ‘neocon-links’ of ‘woke-links’ noemt, als behorende tot iets dat enkel geassocieerd zou worden met wat zij als ‘extreemrechts’ beschouwen. In mijn boek bespreek ik de redenen achter deze acties, de onderliggende motieven, en hoe dit kenmerkend is voor een nieuwe vorm van fascisme die erop uit is om de macht permanent te grijpen.

Het middenstuk van het boek wijdt zich aan poëzie. Het bevat een prachtige selectie van gedichten uit het Middellandse Zeegebied, van dichters uit Turkije en Griekenland, die gevangen zijn genomen en gemarteld door het regime.

Het laatste deel van mijn boek is een manifest tegen het literaire nihilisme, zoals dat tot uiting komt in het Letterenfonds. Het onthult hoe dit fonds gedomineerd wordt door een groep christenen en ‘wokies’, wat onwenselijk is in een vrije samenleving.

“Amanita Muscaria – The Book of the Empress” is an exceptional work that establishes a benchmark in the realm of mycophilosophy. While one could perhaps categorize the book within the domain of Art History, such a classification would fail to do justice to its true essence. Primarily, this captivating text explores the evolution of humankind, making it a standout in its field.

Amanita Muscaria – The Book of the Empress – De Kaneelfabriek, 2023

Jij hebt geen tijd dit te lezen, maar dat is omdat je allang geen mens meer bent. Leefde er wel nog iets van de originele persoon in jou, de
oude mycelia van de kindertijd, dan zou je van dit boek heel wat opsteken, sterker nog zal het misschien met zijn magische kennis je meest nuttige bezit worden. Een boek over de menselijke fantasie, en
hoe deze in de ijzeren greep wist te raken van transdimensionale kakkerlakken. Voorts ook nog magische tips om je leven en je tijdsversnelling substantieel te verbeteren, en ook maakt M.H.H.Benders nog even luchtig gehakt van de hele Nederlandse literatuur, wat wil je nog meer!

Facebook
Twitter
LinkedIn