Coronadagboek: het isoleren van oude mensen

Gister belde mijn vader, hij mocht niet meer bij mijn moeder in het verzorgingshuis binnen. Het wordt naar Brits model in totale isolatie gezet – maandenlang waarschijnlijk, om de mensen te beschermen. Klinkt in de boekjes natuurlijk ietwat logisch. Het is het model waar de overheid op vertrouwt: isoleer de oudsten, en laat het virus verder zijn beloop gaan.

Het is een uiterst gemakzuchtige oplossing, die ook totaal niet zal werken. Doe je een kordate analyse over besmettingspunten dan zul je zien dat de supermarkt daar een belangrijke rol speelt: nog steeds geen mondkapjes, geen ontsmetting, sterker nog allerlei praat over dat mondkapjes zinloos zouden zijn, en ondertussen blijft iedereen speekseldeeltjes delen en blijft het virus pijlsnel rondgaan – ook naar de verzorgers die daar hun boodschapjes doen.

Dweilen met de kraan open, dus. Symboolpolitiek – zou je dat virus serieus willen bestrijden dan moet je precies de grootste probleempunten aanpakken. Gister zag ik een jonge meid bij de AH hoestend achter de balie staan. Zolang de supermarkt gewoontjes blijft zie ik de verspreiding niet snel stoppen. Anderhalve meter afstand houden – hoe nuttig is dat als je vervolgens met een ‘wilt u ook spaarzegels’ in duizenden speekseldeeltjes mag delen met de kassière?

Maar in Nederland hebben we de experts. Dat zijn experts die alles beter weten dan de experts in het buitenland. In de hele wereld zeggen experts het ene, maar in Nederland zeggen ze iets heel anders. En als je dan een media hebt die zich door allerlei diensten laat aansturen en enkel ‘experts’ aan het woord laat met dezelfde mening lijkt het al heel snel alsof de regering precies de agenda van ‘experts’ aan het uitvoeren is, voor mensen met een IQ lager dan 100.

Mij verbaast het verder allemaal niet. In dit land wordt zelfs iets pietluttigs als de ‘poëzie’ door allerlei poortwachters aangestuurd. De een krijgt van overheidswege een gouden windje in de rug, de ander mag tegen de wind opboksen – populariteit is hier een politiek product. De goede herders, de poortwachters, de smaakmakers, de middelmaatmilitie – grijze muizen die hun leven in dienst stellen van de ordelijke verloop der dingen, de edele kunst beheersend altijd die representanten en experts voor ons te vinden die de juiste boodschap verkondigen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *