coronadagboek

De kinderlijke roep om ‘de expert’

In een crisis zie je de nogal kinderlijke roep om autoriteit meteen de kop op steken, de media en de politici buitelen over elkaar heen om ‘de expert’ aan te spreken, die ons moet redden, moet leiden, moet verlossen. We moeten vertrouwen op de experts, zo klinkt het.

Wat is dat dan, een expert? Want dit is een nieuw virus en er bestaan dus helemaal geen ‘experts’ op het gebied van Covid19. Er bestaan wel wat ‘experts’ die bijvoorbeeld jarenlang onderzoek deden naar coronavirussen, maar ook die zijn zeer dungezaaid in Nederland mits ze überhaupt al bestaan.

Nee, men bedoelt met ‘expert’ een doorsnee viroloog, iemand die een opleiding deed. Nu is er één probleem met opleidingen: je leert er wat oude informatie kopiëren en rangschikken, maar één klein dingetje leer je op opleidingen niet: nadenken.

Ik ga op deze plek niet alles herhalen wat Nietzsche ooit over het onderwijs schreef. Het is afdoende om even samen te vatten dat naar zijn inzicht het hele apparaat slechts bedoeld is om een bepaald menstype voort te brengen, de publieke ambtenaar. Bestudeer de carriere van de overheidsexpert van dienst, Jaap van Dissel, en je ziet dat hij na zijn medische studie bij een databedrijf ging werken, en vervolgens bij het RIVM waar zijn taak letterlijk is informatie die hij krijgt aangereikt in nieuwe informatie samen te vatten, en die weer door te spelen naar andere ambtenaren. Iets wat niks komma nul met enige medische interesse van doen heeft.

Een ander die steeds als ‘expert’ ten tonele komt is Marion Koopman. In een interview op de Correspondent beaamt ze wat ik al van meet af aan zeg: het beleid van de RIVM is gebaseerd op een oud griepdraaiboek:

Het is lastig om het verhaal voor het voetlicht te krijgen. Zelfs onder professionals. Terwijl de draaiboeken voor een pandemiescenario al decennia klaarliggen. Ze zijn uitgewerkt met griep als model en worden nu afgestoft.

Dank, het is hiermee eindelijk bevestigd: alles wat de RIVM steeds roept is gebaseerd op een draaiboek wat gebaseerd is op de griep. We zitten dus eigenlijk nog steeds in de ‘het is een griepje’ fase.

Waarom luistert het RIVM niet naar het WHO? Het verbluffend antwoord is: omdat we dat draaiboek hebben. Wij doen hier dingen volgens een draaiboek. En volgens dat griepdraaiboek is iemand na 1 dag geen symptomen opgeknapt en niet langer besmettelijk, terwijl het WHO overduidelijk 14 dagen aangeeft:

Luisteren naar de expert? Maar dan toch echt wel de juiste expert. Deze beunhazen veroorzaken en masse dat mensen die nog besmettelijk kunnen zijn vrolijk weer naar buiten gaan, en dat leunt in tijden als deze tegen het criminele aan.

Nee, als we moeten luisteren naar een expert, zoek dan de persoon die jarenlang het Coronavirus bestudeerde, en vraag die persoon de juiste vragen over het virus, in plaats van hem plots tot een belangrijk denker te benoemen. Of zoek die mensen die ons al vele jaren waarschuwden dat zulke pandemieën op til stonden, die bestaan ook. Maar niet een of andere beambte die ooit een opleiding deed, en het een of ander weet over influenza.

(Of zoek wat goede denkers bij elkaar. En nee, dat is niet Paul Cliteur, die meteen de islam er weer met de haren bijsleept – mijn god)

Link van de dag: Boomer mag na een dag van het RIVM al weer naar buiten en is zielig want mensen willen hem niet op een verjaardag zien.

Het lezen van Gombrovicz Ferdydurke is een bijzondere ervaring. Net als ik het boek wil afdoen als te voorspelbaar, als een tamelijk briljante vingeroefening die dat helaas wist blijven – een vingeroefening voor latere wat subtielere werken – net daar steekt hij midden in het boek, plotseling uit het niets, ineens een briljante rede af die precies weet verwoorden wat mij ook al een leven lang stoort. Ik kan het hier voor jullie gaan samenvatten, maar dat zou het allemaal geen recht doen, je moet dit echt zelf lezen. Wel wil ik opmerken dat het perspectief van Gombrovicz zich heel goed laat rijmen met dat van Nietzsche, die ooit over kunstenaars schreef dat, als hij ontdekte dat zo’n persoon slechts toneel speelde ten opzichte van zichzelf, zijn hele kunst hem niets meer waard was.

Toch zijn ook Nietzsche en Gombrovicz mensen – kijk hoe kinderlijk Nietzsche eigenlijk Wagner idoliseerde, in het begin, of hoe Gombrovicz maar bleef proberen enige voet aan de grond te krijgen in Argentinië als schrijver, een zinloze missie natuurlijk, vandaar dat ik in Istanboel zulks nooit ook maar een moment heb geprobeerd. Mij ontbreekt het motief – jarenlang lobbywerk om de schrijver te mogen spelen voor een kleuterklas – precies, daar heb je Ferdydurke weer.

Die huidige epidemie haalt herinneringen boven aan ziekte. De kinkhoest, ineens kwamen allerlei beelden bovendrijven die lang vergeten leken, over hoe verschrikkelijk het was, de kinkhoest, letterlijk de longen uit je lijf hoesten. Of mijn recentere ervaringen in een Nederlands ziekenhuis toen ik geopereerd diende worden aan mijn been. Voor je ook maar enige hulp kreeg moesten ellenlange vragenlijsten worden ingevuld, die verzonnen leken door een pedanterik op psychotica. Het idee dat dat soort logge organisaties nu met deze crisis moeten omgaan vervult me met afgrijzen.

Leave a Reply