coronadagboek

Medische wetenschap is geïnfecteerd met dagjesmensenpsychologie

Steunbetuigingen op facebook – over dat ik met mijn ‘griepdraaiboek’ gelijk bleek hebben, in het Noorden zagen ze dat ook in en besloten ze wel het WHO beleid te volgen, testen testen testen. Zeer kwalijk aspect: volgens de microbioloog uit Groningen is dat hele ‘tekort aan testmateriaal’ flagrante onzin. En als je dan ook nog eens een griepdraaiboek volgt…sorrie, maar dat is een grof schandaal.

Noordelijke provincies laten landelijk beleid los

Iets anders dat me wezenlijk stoort: die absolute statements van het RIVM. Je zou pas besmettelijk zijn als je symptomen hebt. Dat is echter een alphastatement, om volgende reden:

1. Je zegt ermee dat je vertrouwen hebt dat de burger kordaat zichzelf kan evolueren
2. Je zegt ermee dat een ‘symptoom’ geen spectrumverschijnsel is maar een enkelvoudig moment in de tijd dat als een soort belletje in het hoofd van de burger zal afgaan.

Ook dit is dus gewoon wereldvreemde flauwekul. Wie de wereld wel kent weet dat heel veel mensen pas thuis blijven als ze zich ‘echt’ ziek voelen. Dat betekent dat ze nog flinke tijd rondlopen als ze al aardig besmettelijk zijn.

Dat de medische wetenschap zelf geïnfecteerd wist worden met dagjesmensenpsychologie begreep ik toen ik een paar jaar terug geopereerd moest worden aan mijn been.

De distributie van opiaten was namelijk afhankelijk van zelf-evaluatie. Je kreeg de vraag: hoeveel pijn heb je, en op basis van het antwoord kreeg je zware opiaten verstrekt. Een flink kereltje met veel pijn krijgt dus weinig pijnstillers, en een aansteller met nauwelijks pijn heel veel. Dat is niet alleen onrechtvaardig maar ook gevaarlijk: de hele opiatencrisis in de VS is hier aan te wijten: je verstrekt enorm verslavende, gevaarlijke pijnstillers aan verslavingszuchtigen, op basis van een flinterdun zelf-evaluatiemodel.

Dat model is uiterst gemakzuchtig. Het is lastig vast te stellen hoeveel pijn iemand objectief heeft, maar hier doet men net alsof dat totaal subjectief is en dat is een leugen.

Hetzelfde gaat op voor die RIVM aanpak, met de zelfevaluatie van de burger. Het is onwetenschappelijk, het is de Oprah Winfrey variant van ziektebestrijding. Het is totaal onbetrouwbaar, en dus de beste garantie dat deze uitbraak nooit beheerst zal kunnen worden.

Precies hetzelfde euvel, overigens, dat ook de literatuur wist infecteren. Het is moeilijk objectief vast te stellen hoe ‘goed’ een gedicht is, maar die moeilijkheidsgraad wordt misbruikt door mensen die net doen alsof het, omdat dat zo moeilijk is, plots totaal subjectief werd. En dan ligt de hele esthetica in de prullenbak, en viert het amateurisme hoogtij.

Leave a Reply