coronadagboek

Niks mis met schrijfcoach!

Ik zie verdacht veel Amsterdamse vrienden die met coronaverschijnselen thuis zitten. Gister verscheen een bericht van Georgina Verbaan dat het Boekenbal de haard bleek die in Amsterdam in elk geval deels voor de verspreiding wist zorgen. Niet zo’n goed idee natuurlijk dat door te laten gaan. Zeker niet als je elkaar gewoon heel rebels kusjes blijft geven:

Corona of niet, op het boekenbal wordt ouderwets gezoend

Misschien is dit dan toch een mooi bezinningsmoment om de festivalcultuur tot staan te brengen. Want festivalcultuur is instantcultuur: er blijft niets durigs van over, niemand weet nog wat of wie er twintig jaar geleden waar speelde. Het kost veel energie, veel stikstof, slecht voor het milieu, en allemaal omdat de kunst zonodig neoliberaal moet bewijzen nuttig genoeg te zijn om een dagje vermaak te bieden aan dagjesmensen.

Nee, laten we snel weer op onze schreden terugkeren naar een verstandig model: je gaat als dichter spaarzaam optreden, en alleen als je bundel goede kritieken wist scoren van echte critici. Die heb je in Nederland nauwelijks, da’s waar, maar dat is omdat iedereen elkaar af staat te lebberen op festivals.

Het gaat weer om papier. Slam Poetry en Spoken Word zijn dwalingen, die origineren bij het UWV, vakjes die de overtolligen daar aan kunnen kruisen. Stikstofschoorsteen voor dagjesvolk. Hup, een andere hobby zoeken. Niks mis met schrijfcoach!

Boekenbalcarnaval? De prullenbak in. De drie schrijvers die dat jaar een echt boek schreven kunnen ook wel een wandeling maken in het park. De Stichting voor Concurrentievervalsing van het Nederlands Boek en Het Instituut dat Tekenleraren tot Expertdichters Verheft beide zo snel mogelijk opdoeken. Misschien dat er dan weer echte dichters en schrijvers de kop opsteken., in plaats van wannabe-bn’ers die, wereldberoemd als ze zijn, elk 100 boekjes verkopen, en dat is ook nog dankzij de colportage op festivals.

Leave a Reply