Het gaat niet om de poëzie

Hettie Marzak lijkt me een heel aardige vrouw. Ze besprak ooit een bundel van mij positief. Maar wat je bij haar wel ziet is dat ze alles positief bespreekt. Zo is ze heel positief over deze bundel van Anne Vegter waar Peter Vermaat juist heel negatief over schreef op Meander, en is ze heel positief over de bundel van Liesbeth Lagemaat waar ik dan weer weinig in zag. Als iemand altijd alles maar positief bespreekt, zou het dan niet kunnen dat die persoon een beetje eenzaam is en dit doet voor de sociale dopamine? Dat kan he, dat je het leuk vind mensen een plezier te doen.

Als lezer heb je daar bijzonder weinig aan. Je wilt weten welke bundel van de honderd je moet kopen, niet dat je ze alle 100 moet kopen. En als ze dat nou op één plek deed was het misschien vervelend, maar ze doet het ook nog eens op allerlei podia. Vaak krijg je dan als je even doorvraagt door dat ze op deze wijze met een snel getypt stukje toch weer twintig euro hebben verdiend voor zon bundel, of dat ze het doen voor het sociale isolement, weet ik veel, maar één ding is zeker, om de poëzie of om de lezer gaat het hier niet.

En dat zie je tegenwoordig wel vaker. Sterker nog, het lijkt bijna gewoon een modus operandi geworden. Bezie zo’n machine als neerlandistiek.nl die het ene na het andere belabberde gedicht de wereld in smijt, zonder dat dat ook maar enig doel dient behalve? Juist, behalve als ‘reclame voor onze opleiding’.

Moet je daar als dichter blij mee zijn, dat je werk wordt gebruikt als reclame voor een opleiding? In eerste instantie zeg je misschien, natuurlijk, elke aandacht is welkom. Maar wat is die aandacht waard als hij verzuipt in een zee van gelijksoortige aandacht, allemaal bedoeld om schoolbankjes vol te krijgen?

Wat als je nu eens geen fan van het onderwijs bent, omdat je bijvoorbeeld in het ideeëngoed van Friedrich Nietzsche gelooft en net als deze denker gelooft dat ons onderwijs niet de beste menstypes maar juist de meest brave en vervelende menstypes voor het voetlicht brengt?

Moet je dan nog blij zijn dat jouw gedichten als een reclame voor hun systeem moeten dienen?

Natuurlijk niet. Maar toch ben ik geen cynisch mens – als een Marc van Oostendorp vol enthousiasme mijn gedichten bespreekt vind ik dat prachtig en geloof ik zeker wel dat zijn liefde voor mijn werk authentiek is.

Die man representeert ook iets voor mij, namelijk: de goede leraar. Die heb je namelijk ook. Ze zijn ietwat zeldzaam. Hij moet functioneren binnen een bepaald bestel en daar kan hij weinig aan doen.

Ik ben het nauwelijks ooit eens met van Oostendorp. Maar wat ik aan hem zo fijn vind is dat je voelt dat hij hoog scoort op de zogenaamde ‘openheidsindex’. En dat is voor mij al afdoende om iemand als persoon te waarderen. Dat staat voor mij los van wat ik zou vinden van de omgeving waarbinnen hij opereert.

Share:

More Posts

Operatie Kerstjoint

Het was een idee van mijn vader, die appte me een paar weken geleden, misschien was een joint roken een idee? Nadat de camera uitstond

Heilige Gelofte op Kerstavond

Ik vertelde Menno Wigman ooit eens dat ik een recensie over een bundel van me niet had gelezen(1), en dat kon hij niet geloven, dat

De Triomf van de Hokjesgeest

Te weinig mensen zijn zich bewust van het feit dat het systeem dat ons systeem voortbracht een ronduit fascistisch systeem was. Ik heb het nu

Zeg het met een plaatje

Zeg het met een plaatje. Jeroen Dera, Jos Joosten, Janita Monna, Carl De Strycker, de hele bekende jurybups, allemaal voldoen ze perfect aan het plaatje.