Het tenenkrommend noemen is teveel eer

Als ik de boodschap van extinction rebellion op het boekenbal goed mag duiden zijn jullie de rebellen, het publiek, de verzamelde schaapjes, de massa. Maar is niet het eerste wat een rebel zou doen dat CPNB onklaar maken, het boekenbal afschaffen, al die BN’ers tegen de muur zetten? Of heb ik nu een heel raar beeld van een rebel in het hoofd en is dat corporale plaatje van de rebellie als matig entertainment toch een stuk authentieker?

Ook in dat essay van Akyol, gecertificeerd televisiepersoonlijkheid, tref ik geen enkel wezenlijk idee aan hoe het anders zou moeten. Vrijblijvend gekabbel over dat ergens wat vriendjes vriendjes bespreken, maar niks structureels. Het is corrupt, tja, maar wel corruptie waar hij zijn eigen succes aan dankt, zich sterk inlijmende bij de meest vreselijke figuur uit de literaire wereld, Mai Spijkers, de vleesgeworden commercie die tegenwoordig de meest wanstaltige dichtbundels op de markt brengt. En dat Akyol juist de bestsellers van Spijkers komt verdedigen als echte literatuur mag dan natuurlijk geen wonder heten. De rebel!

Och, wat een clownerie allemaal. Het tenenkrommend noemen is eigenlijk nog teveel eer, voor je het weet beroepen ze zich op dat effect als bewijs voor de effectiviteit van hun circuskunstje.

Het doet me denken aan een lucide droom die ik als kind had. Ik was een jaar of zes, en droomde dat ik een rebelse prins was, die rebelleerde tegen zijn vader, de Koning. De droom was dermate lucide dat ik op een gegeven moment wakker werd, naar het toilet ging, weer insliep en precies weer verder droomde waar de droom gebleven was: ik zat vast in een barokke kamer, wachtend op mijn executie, die dan ook volgde, ik zou worden onthoofd, ik moest door lange rijen joelende mensen lopen, en precies op het moment dat de guillotine naar beneden kwam ontwaakte ik voor een tweede keer.

Die droom heeft me lang stof tot nadenken gegeven. Hoe bizar is zo’n seriële droom? En hij was zo bizar lucide ook, echter dan echt, en natuurlijk dan denk je meteen aan reïncarnatie of iets dergelijks, maar latere pogingen zo’n prins te vinden waren niet erg succesvol, en als het een soort boodschap moet zijn, wat is de boodschap dan? Dat alle rebellie per definitie zinloos is? Een psychoanalyst zou waarschijnlijk zijn praatje klaar hebben, de vader moet geaccepteerd worden, nou dat heb ik lang en breed geprobeerd allemaal, maar met weinig effect.

Ik hou het maar op de meest luie wetenschappelijke verklaring: het parallele universum. Een universum misschien waarin het CPNB geen rebelse dwarsdenkers als entertainment opvoert, maar gewoon witte, saaie, autoritaire boomers. En de rest van deze fantasie kan ik vanwege de veiligheidsdiensten beter achterwege laten, hoewel, die bestaat daar natuurlijk uit superhelden en rebellenleiders. Het is me wat, met al die clownwerelden.

Pak Akyol’s baklavavinger en voor je het weet zit je naast Stella Bergsma op televisie de schrijver’s schrijver uit te hangen.

De daverende rebellen van Uitgeverij Prometheus

Leave a Reply