De perfecte demonstratie

Au, dat doet pijn, alweer een christelijke vazal vindt dat er geen magie in de gedichten van de
paganist zou zitten. Maar niet heus, natuurlijk, want je kunt het van zulke mensen verwachten: de echte magie zit bij Here Jezus en eeuwen onderdrukking spreken boekdelen over de aard van die magie, evenals het botte geschrift wat Vermaat online kwakte.

Ze zijn er weer, de pastoortjes, ze zijn nooit weggeweest. Joosten, Dera, Vermaat, Andriessen. Figuren die belang hebben bij het prevaleren van bepaalde waardes.

Maar het is een waarlijk perfecte demonstratie van de dystopie die ik in mijn nieuwe boek tot in de puntjes beschrijf: de Nederlandse literatuur is doelbewust zo geconstrueerd dat het middelmatige voor eeuwig als het hoogste zal moeten doorgaan.

Dat middelmatige schijnt in de tekst van Peter Vermaat al wel honderd keer door – om maar iets te noemen, de man is bekend met woordenboek noch Spinoza. Mijn gedichten zijn nergens tongentaal, ook niet in de geciteerde delen: een woord als ‘ellefen’ kun je als een soort contaminatie zien van helpen en welven, en niemand hoeft daarvan onder de indruk te zijn, maar het gekozen gedicht is deel van een lange reeks over de ontsnappingskunstenaar Houdini, en dit particuliere deel gaat over kweek, de ontsnappingskamer die houdini bouwde voor Boerbank.

Geen woord in het gedicht is ‘tongentaal’ dan wel cognitief onverklaarbaar. Maar dat doet voor Vermaat helemaal niet ter zake. Hij zit daar om zorg te dragen dat een bepaalde orde blijft zoals hij is.

In mijn nieuwe boek kun je lezen hoe het kan dat deze wereld en vooral ook de fantasie in de greep kwam van interdimensionele kakkerlakken. In Oktober in elke boekhandel:

Zo’n kakkerlak is in maar één ding echt geïnteresseerd: waar kan hij zijn eitjes leggen, waar zitten er nog gaatjes in de wereld waarin hij zijn kunstje kan vertonen? Het vakkenvullerfilosofietje van Vermaat is dus meer dan enkel resultaat van zijn glansrijke carrière. Het is vooral een manier van bestaan.

Share:

More Posts

Twee verdwaalde leraren

Twee verdwaalde leraren maatschappijleer, vandaag. Beide heren wisten uiteindelijk te belanden in de faculteit ‘Letterkunde’, wat maar aantoont dat ons schoolsysteem wel erg belabberd functioneert.

O oneindige liefde van de leraren

Oooo wat een fijne leraren, wat een lieve leraren. Wat Marieke Rijneveld hier doet is natuurlijk oneindig veel slimmer, domme Benders, die kaste moet aan