Twee verdwaalde leraren

Twee verdwaalde leraren maatschappijleer, vandaag. Beide heren wisten uiteindelijk te belanden in de faculteit ‘Letterkunde’, wat maar aantoont dat ons schoolsysteem wel erg belabberd functioneert.

Deze eerste verdwaalde leraar verknolt alles wat echt van waarde is in de poëzie, en hij benoemt steeds zichzelf als jurylid van zo’n beetje elke denkbare prijs. Dat kan hij doen doordat hij zich ook overal in het bestuur heeft gewurmd. Dit alles ‘dient’ natuurlijk het grote ideaal, poëzie die over de juiste onderwerpjes dient gaan op de juiste manier:

Jeroen Dera en de juiste vinkjes

De structuur is dus totalitair (zelfbenoeming), het praatje is ‘progressief’ binnen de juiste vakjes. Ik zie het liever andersom: de structuur progressief, en wat er dan wordt gezegd mag van mij vrij blijven. Want dit is natuurlijk verre van echte progressie: dit is de macht die dicteert waarover mag worden geschreven. En dan weet je natuurlijk ook waarover er niet mag worden geschreven – geen woordje over de realiteit waarin we leven, zelfs niet de politieke.

Dan zijn nerveuze leermeester in de podcast ‘De Nieuwe Contrabas’. Volgens deze Joosten, die ook net zichzelf voor de tweede maal op rij benoemde tot jurylid van de Poletprijs, ook besproken in deze uitzending – volgens Joosten is het doel van het vak letterkunde ‘mondige burgers opleveren’ aan de samenleving:

Luister naar Jos Euh Joosten in de podcast

Niet al te mondig, natuurlijk – het zelfbenoemende moet immers niet in gevaar worden gebracht. Ik vroeg ooit ‘het beste maatje’ van deze Joosten, die de literatuur wou ‘democratiseren’ of dat betekende dat zijn studenten hem ook als hoogleraar konden wegstemmen.

Uiteraard gaf Hoogleraar Vaessens daarop nooit antwoord. De Heertjes bepalen wat wordt beloond, en tekenen daarna op waar de schrijvertjes over gaan schrijven, als een echte Porfessor.

Loop je tegenwoordig door de bossen in Mierlo dan waan je je in een oerbos zoals het op ansichtkaarten staat, maar dan zoals samengesteld door iemand die stijf staat van de amfetamine. Alles volgens een of ander schoolboekje, dit moet zo, dat moet zo. Het ziet er cosmetisch aardig als een oerbos uit, maar dan zonder paddenstoelen, insecten of dieren. Maar alles volgens het boekje gedaan, zo plant je volgens dat boekje bijvoorbeeld berkenbomen, wat een mooie legbatterij! Het maakbare bos, helaas is het mycelium eronder wat minder maakbaar.

Het maakbare bos, de maakbare poëzie – het leeft niet, het staart je doods aan, het is allemaal saai en volgens het boekje. Het is jammer dat de transdimensionele kakkerlakken ook het onderwijs in een ijzeren greep hebben, want je zou de jeugd betere voorbeelden toewensen.

Share:

More Posts

De nieuwe Kirac: huilende pimco’s

In de nieuwe Kirac loopt de ‘conservatieve filosoof’ Lucassen met open ogen de fuik in die Kirac voor hem heeft opgezet. De echte discussie zou

O oneindige liefde van de leraren

Oooo wat een fijne leraren, wat een lieve leraren. Wat Marieke Rijneveld hier doet is natuurlijk oneindig veel slimmer, domme Benders, die kaste moet aan

De perfecte demonstratie

Au, dat doet pijn, alweer een christelijke vazal vindt dat er geen magie in de gedichten van depaganist zou zitten. Maar niet heus, natuurlijk, want