Je gedragen alsof

Je weet dat facebook een dystopisch instrument is dat zo in elkaar is gezet dat jij altijd zo weinig mogelijk publiek zult bereiken. Maar je gedraagt je alsof dat niet zo is, en je wel nog publiek via dat medium bereikt.

Je weet dankzij de media dat bekende Nederlanders voor een substantieel deel bestaan uit verkrachters en andere kwaadaardige parasieten. Toch blijf je van de beeldbuis je familiegevoel tanken.

Je weet dat je altijd genoeg te eten zult hebben. Toch gedraag je je alsof morgen een hele lange winter aan gaat breken en je snel zoveel mogelijk in moet slaan.

Zien jullie het patroon hierboven? Je gedragen alsof is de meest voorkomende parasitaire conditie. Wil je een meester worden over je eigen lot dan moet je in kaart gaan brengen op welke terreinen in jouw leven je je gedraagt alsof.

Een voorbeeld uit mijn eigen leven: ik werd steeds maar geconfronteerd met mensen die zich gedragen alsof het op de een of andere manier een mysterie is dat ‘ik niet genoeg gelezen’ zou worden of niet genoeg bekendheid zou hebben.

Maar dat is helemaal geen mysterie. Ik heb een zwik van zulke figuren aan mijn been (Marc van Oostendorp, Chretien Breukers, Hans van Willigenburg, Alexis de Roode, Willem Thies e.a.) die allemaal net doen alsof het een ‘mysterie’ is dat ik niet bekend genoeg zou zijn, terwijl er geen enkele andere dichter is met zo’n gevolg en ik zo namen en rugnummers kon noemen van de misdadigers in kwestie.(1.)

Die mensen doen alsof dat een mysterie is om dezelfde reden dat een ander doet alsof facebook wel een instrument is om publiek mee te bereiken.

Maar het is geen mysterie: het is een kwaadaardig systeem, en dat doen alsof houdt juist dat kwaadaardige systeem in stand.

Het heeft geen enkele zin te constateren dat we in een corrupte samenleving leven als je vervolgens met je portemonnee die corruptie gewoon blijft steunen. Daarmee zal niemand het oneens zijn, maar als je ze erop wijst dat hun gedrag niet rijmt met hun conceptuele leefwereld krijg je doorgaans te maken met een vorm van agressie.

Dat is zo omdat in werkelijkheid dit doen alsof een vorm is van verslavingsgedrag. Toen ik een keuze maakte voor helderheid een aantal jaren geleden koos ik er bewust voor alle mogelijke middelen in die keuze mee te nemen, en alles voortaan als ware het een drug te behandelen.

Brood en kaas harddrugs? Jazeker. Dat fastfood een harddrug is mag wetenschappelijk allang en breed bekend heten. Dat alle brood en kaas en 98% van de rest van het supermarkteten fastfood is is de volgende volledig juiste observatie. En net zoals een alcoholist doet alsof hij niet verslaafd is, doet alsof het morgen anders gaat zijn – zo heeft deze verslavingsgeest 99.8% van de mensen via allerlei verslavingsmechanismes in de greep. Jaja, we leven in een rotte wereld. Maar laten we gewoon doen alsof dat niet zo is, want wat is het alternatief? Een gevecht, misschien wel een levenslang gevecht. Voor iets onduidelijks als ‘helderheid’. Nee, enkel een gek zou die keuze maken, toch?

‘gevaar! gevaar!’

(1) Het is toch volstrekt onmogelijk zo’n waslijst recensies te hebben van gewaardeerde critici en dan nog vol te houden dat ik geen dichter van belang zou zijn zoals parasitaire entiteiten als Jos J., Jeroen D. en andere verknipte populisten dat pogen doen. Of neem zo’n luie recensie van Vermaat: in Meander stonden wel 6 hele positieve recensies van de losse bundels, en nu ze verzameld zijn is er geen goed woord over mogelijk van de Inquisitie? Tut, tut. Nee, dit is Blade Runner, dames en heren, en u bent hier omdat het dichterskelet in de kast niet ophield met praten en de echte publiekstrekker is.

Mountains, giants and mushrooms – in this fairytale-like collection, magic whirls and swirls, yet another reality breaks through as well – the whole world turned into The Shining, and the pilgrimage to Szymborska’s grave, a simple stone in Krakow, fails at the last minute; a journey without check marks across sixteen national borders to his daughter, however, succeeds. In its combination of fairy-tale nature, historical background and eerily topical reality, this collection of poems is Benders’ best since he lost count.

 

You have no time to read this, but that is because you are no longer human. If something of the original person were still alive in you, the old mycelia of childhood, then you would learn a lot from this book, indeed, with its magical knowledge, it might become your most useful possession. A book about the human imagination, and how it managed to get into the iron grip of trans-dimensional cockroaches. Furthermore, there are also magical tips to substantially improve your life and your time acceleration, and M.H.H. Benders also makes light-hearted mincemeat of the entire Dutch literature, what more could you want!

If you don’t want to crawl around mars like a cyber insect under a scrubbed boot – which is on the agenda – then you’d do well to read this book.

The first collected work of Martinus Hendrikus Hogervorst-Benders comprises no fewer than 712 pages and weighs in at least 1.4 kilos in thin print. It is the most ambitious collection written in the last thirty years, and certainly one of the highlights of Dutch literature as a whole, in line with Snoek and van de Woestijne. Anyone with a heart for literature and who wants to read an ambitious book brimming with cast-iron poems instead of yet another typical Dutch-language ‘masterpiece’ will be delighted with the purchase of this brick.

The Microdose Bible is the worlds most comprehensive and complete oversight of mind altering substances, teacher plants and mushrooms. Dutch mycologist and philosopher M.H.H.Benders takes you on a magical journey full of wonder about what teachers nature has to offer. Includes the Psychosupersum, a guide that describes all known mental disorders and offers wisdom for their treatment. 

This book will be published end of 2022.