Cognitief gehandicapte Peter Vermaat

Volgens Ruud Poppelaars is hij een CDA-stemmer. Dan laat je, meen ik dan, al aardig kennen cognitief gehandicapt te zijn op deze wereld. ‘Wie wil uitdelen moet ook kunnen incasseren’ zo stuurde hij me twee maanden geleden een chatbericht toe. Alsof literaire kritiek een koehandel zou zijn. En ja hoor, we hebben er weer een christenvriend uit de Zure Lerarenorde bij.

Lees het recensieputje van internet, Meander

Slechte schrijvers zijn mensen die eerst pogen iets te formuleren dat veel te ingewikkeld is, waarvoor ze veel teveel woordjes nodig hebben. En dat uiteindelijk enkel neerkomt op een flinterdun ideetje: ik moest dit goed vinden. Kunst als gaatjes vullen, de vakkenvullers aan het woord.

Maar we komen bijna direct terug op een discussie die ik ook op facebook had met deze CDA stemmer: dat je niet tegelijkertijd kunt beweren dat je interesse hebt in cognitieve experimenten en daarna doodleuk kunt beweren dat je je kunt verlaten op een gangbare configuratie van receptoren.

Grappig genoeg is het geciteerde afgekeurde gedicht minstens even goed als het door Vermaat goedgekeurde gedichtje, sterker nog, ik zou het verkiezen, dat De Doden gedicht is zo’n typisch strak geleid begrafenisgeval, iets wat deze Koehandelaar schijnbaar boven alles verkiest.

Je kunt niet iedereen tevreden stemmen. Maar deze figuur opereert binnen een zure lerarenorde, die nu allemaal in de handjes klappen, wat durft die Vermaat toch! Wat hij niet durft is een teentje in een ander water te steken. Dat valt ook niet mee als die volgekoekt zitten met wel heel welriekende ‘klei’.

Tot dusverre het favoriete medium van die Zure Orde, de zogenaamde polemiek. In mijn komende boek Waarover de piranha droomt in de limonadesloot reken ik op luchtige wijze af met gelijksoortige boerenpummels.

Share:

More Posts

De nieuwe Kirac: huilende pimco’s

In de nieuwe Kirac loopt de ‘conservatieve filosoof’ Lucassen met open ogen de fuik in die Kirac voor hem heeft opgezet. De echte discussie zou

Twee verdwaalde leraren

Twee verdwaalde leraren maatschappijleer, vandaag. Beide heren wisten uiteindelijk te belanden in de faculteit ‘Letterkunde’, wat maar aantoont dat ons schoolsysteem wel erg belabberd functioneert.

O oneindige liefde van de leraren

Oooo wat een fijne leraren, wat een lieve leraren. Wat Marieke Rijneveld hier doet is natuurlijk oneindig veel slimmer, domme Benders, die kaste moet aan

De perfecte demonstratie

Au, dat doet pijn, alweer een christelijke vazal vindt dat er geen magie in de gedichten van depaganist zou zitten. Maar niet heus, natuurlijk, want