Het boek als poort van het schimmelrijk

Ik probeer argumenten tegen luisterboeken te verzinnen. Misschien dat je geen eigen narratieve stem ontwikkelt maar die steeds extern zoekt, wat je een afhankelijker mens maakt? En dat je de intonatie van een ander als standaard interpretatie binnen krijgt. En dat terugspoelen vermoeiender is dan teruglezen, en je dus eerder dingen onbegrepen laat. En dat alles altijd steeds maar met stemmen gevuld met worden, met lawaai, in plaats van stilte leren waarderen. En dat het de bedoeling is jouw hersenen  te infiltreren vanuit het schimmelrijk en dat alleen boeken daartoe geschikt zijn.

Ja, dat is het. Die verbinding met het gigantische schimmelnetwerk via welke ook de bomen communiceren en waar je sneller dan het licht reist en verre werelden bezoekt, dat ruil je in voor een of ander kastje van plastic, nee toch? Wie denkt dat ik facetieus bedoel – nee, het boek is letterlijk de enige manier waarop het schimmelrijk de hersenen bereiken kan, op consumptie van heilige paddenstoelen na, natuurlijk.

De echte digitale snelweg is niet dit prutsnetje dat de mens tussen wat plastic doosjes trok maar het gigantische schimmelrijk dat boeken heeft uitgevonden om ook uw hersentjes fijn te penetreren…

Lees meer via Patreon