Het boek als poort van het schimmelrijk

Ik probeer argumenten tegen luisterboeken te verzinnen. Misschien dat je geen eigen narratieve stem ontwikkelt maar die steeds extern zoekt, wat je een afhankelijker mens maakt? En dat je de intonatie van een ander als standaard interpretatie binnen krijgt. En dat terugspoelen vermoeiender is dan teruglezen, en je dus eerder dingen onbegrepen laat. En dat alles altijd steeds maar met stemmen gevuld met worden, met lawaai, in plaats van stilte leren waarderen. En dat het de bedoeling is jouw hersenen  te infiltreren vanuit het schimmelrijk en dat alleen boeken daartoe geschikt zijn.

Ja, dat is het. Die verbinding met het gigantische schimmelnetwerk via welke ook de bomen communiceren en waar je sneller dan het licht reist en verre werelden bezoekt, dat ruil je in voor een of ander kastje van plastic, nee toch? Wie denkt dat ik facetieus bedoel – nee, het boek is letterlijk de enige manier waarop het schimmelrijk de hersenen bereiken kan, op consumptie van heilige paddenstoelen na, natuurlijk.

De echte digitale snelweg is niet dit prutsnetje dat de mens tussen wat plastic doosjes trok maar het gigantische schimmelrijk dat boeken heeft uitgevonden om ook uw hersentjes fijn te penetreren…

Lees meer via Patreon

Share:

More Posts

Operatie Kerstjoint

Het was een idee van mijn vader, die appte me een paar weken geleden, misschien was een joint roken een idee? Nadat de camera uitstond

Heilige Gelofte op Kerstavond

Ik vertelde Menno Wigman ooit eens dat ik een recensie over een bundel van me niet had gelezen(1), en dat kon hij niet geloven, dat

De Triomf van de Hokjesgeest

Te weinig mensen zijn zich bewust van het feit dat het systeem dat ons systeem voortbracht een ronduit fascistisch systeem was. Ik heb het nu

Zeg het met een plaatje

Zeg het met een plaatje. Jeroen Dera, Jos Joosten, Janita Monna, Carl De Strycker, de hele bekende jurybups, allemaal voldoen ze perfect aan het plaatje.