Tijdmachines van taal

Ik heb nu al van verschillende mensen gehoord dat ze Ginneninne beter vinden dan Krakschaap en dat maakt mij dan heel tevreden. Nu zeggen mensen om je heen natuurlijk graag wat je wil horen, maar toch denk ik ook mensen om me heen te hebben verzameld die dat niet zouden zeggen als het niet waar is. Ik heb mezelf ooit de norm opgelegd dat elke bundel beter moet zijn dan de vorige, en dat viel me dit keer zwaar, omdat Krakschaap zo iets definitiefs over zich had, het was eigenlijk een bundel waarna je dood had moeten neervallen.

En ergens is dat dood neervallen ook wel gebeurd, en is dit The First Five Minutes After Death, misschien.

mare 1 kwade geest, verschijning, met name die bij slaapverlamming te bed komt: van de mare bereden zijn • Westvlaams mare, Veluws maar, gew. Duits Mahr, Noors mare, IJslands mara • in °nachtmaar/°nachtmare/nachtmerrie, wel in °maarvlecht, maretak, mog. ~ murw, °meren2 ‘verbrijzelen’

Een ‘kwade geest’ – toe maar. Vroeger was alles wat niet door het pastoortje werd goedgekeurd iets boosaardigs. De hele natuur was boosaardig, alleen de geheime kennis in het boek van de heilige apen kon en mocht verlichting brengen. Zulke waardeoordelen zijn ook de taal in geslopen, waardoor veel planten nog steeds duivelse namen hebben terwijl ze niets op hun kerfstok hebben.

Bij de druïden was de maretak een heilige plant, en bij hen zou een geest die bij je bed verschijnt bij slaapverlamming niet per se boosaardig zijn, maar misschien iets dat je wil helpen. De nachtmare is ook in mijn bundel aanwezig en wordt soms door de dichter aangesproken, maar niet als iets boosaardigs.

Nee, nee, de visioenen uit Ginneninne hebben niets met andere levens van doen – en ook niet met een of ander moraallesje dat ik kwijt zou willen. Het zijn eerder misschien een soort tijdmachines van taal, die als kerstgeesten bij de leesverlamde lezer aan het boek verschijnen.

Nu pas sta ik even stil bij het werk dat ik heb geschapen – delen van de bundel spoken me door het hoofd. Zoals een goede Lynch of Kaufman dat zou doen. Met Kaufman voel ik het nodige verwantschap. Synechdoche, New York is denk ik wel mijn favoriete film aller tijden, en zo’n beetje het ultieme statement over het kunstenaarschap, zoals dat zou moeten zijn: een onmogelijke prestatie, in plaats van de invuloefening die we al te zeer uit de modderne media kennen.

1 7-Methoxy-β-Carboline: (Telepathine) 2 2,5-Dimethoxy-4-Ethyl-Amphetamine: (DOET/Hecate) 3 5-Methoxy-N,N-Dimethyl: (5-MeO-DMT) 4 4-Indolol,3-[2-(Dimethylamino)Ethyl],Phosphate Ester: (Psilocybin)

It was something that Balance and I had talked about a bunch, about the possibility of creating music that freed you of time, that basically allowed you to escape time. There were certain pieces of music that we felt did that, that we wanted to explore even further. We didn’t have any strong plan, it was more just an idea that this was something that we would do at some point.I was in my home studio, just playing around with some drones on the equipment I had there and then at one point I lost track of time, but also of myself as well. I had a moment of just egoless existence. So I recorded this stuff to DAT and went over to Balance and Sleazy’s place in Chiswick where their home studio was at the time, and said to Jhonn, really quietly and shyly, because I wasn’t sure. I said, “Geff, listen to this, I think this might be what we were talking about”, and he was like, “Yep, yeah, that’s exactly it!”

Link naar het interview