Rectificatie

Recentelijk zijn er wat foutieve statements gemaakt over mij en/of mijn werk op het internet.

Chrétien Breukers / Hans van Willigenburg bespraken ´Traktaat van de Zon´ heel mooi positief op hun podcast.

Volgens Breukers zou het papier van deze verzamelbundel ´te wit´ zijn. Dat is echter omdat het dundruk is, een gelere en dikkere papiersoort zou een ondrukbare bundel hebben opgeleverd. Het boek is nu in dundruk al 1.4 kilo, een dikkere papiersoort zou dat getal hebben weten verdubbelen en dat wil ik uw boekenkast danwel de ruit waar u het boek doorheen wilt mikken niet aandoen.

Beide heren menen dat ik zou ophouden met schrijven. Waarschijnlijk omdat ik in de verzamelbundel aangeef dat ik mijn focus op iets anders ga leggen dan het dichterschap voorlopig. Een verlegde focus betekent echter niet dat je ophoudt met iets, het betekent enkel dat je meer energie aan iets anders zult besteden. Dat is in mijn geval een filosofieboek welke in oktober het licht zal zien, de Microdose Bijbel die over een dik jaar uitkomt en verder ook mijn activiteiten als Sage.

Op Neerlandistiek verscheen een raar en tendentieus stukje van Marc van Oostendorp. In januari in een recensie van Ginneninne deed alsof hij niet begreep waarom niemand mij wil lezen (alsof dat een voldongen feit is – ik krijg nog altijd meer recensies dan anderen) en toen heb ik hem er fijntjes op gewezen dat dit misschien debet is aan het feit dat in de lerarenkamer naast hem zijn fijne collega´s in diezelfde zure lerarenkaste waarvan hij het clownshoofd is op de deleteknop zitten drukken. Die hele ´verbazing´ van mijnheer van Oostendorp leek me dus ietwat gespeeld – doe je ogen eens open, beste man, ze zitten naast je, de psyborgs, de leeghoofdige fascisten. Dezelfde ´verbazing´ ook weer bij Breukers en van Willigenburg.

Ik ben niet zo´n liefhebber van zulke toneelstukjes. Een van de lessen die ik afgelopen jaren leerde is dat de apologist in werkelijkheid de ogen en de oren zijn van het systeem zelf, waarnaar hij toe rapporteert. Het verbaasde me dan ook niet in het minst toen plots bleek dat ik als gekke henkie moest worden weggezet door deze apologist van de lerarenkaste. Wie graag een wat beter licht ziet schijnen op mijn ideeëngoed verwijs ik graag naar mijn polemisch-filosofische boek Waarover de piranha droomt in de limonadesloot dat half oktober bij de Kaneelfabriek zal verschijnen.

Met een fijne groet,

M.H.H.Benders

Share:

More Posts

De nieuwe Kirac: huilende pimco’s

In de nieuwe Kirac loopt de ‘conservatieve filosoof’ Lucassen met open ogen de fuik in die Kirac voor hem heeft opgezet. De echte discussie zou

Twee verdwaalde leraren

Twee verdwaalde leraren maatschappijleer, vandaag. Beide heren wisten uiteindelijk te belanden in de faculteit ‘Letterkunde’, wat maar aantoont dat ons schoolsysteem wel erg belabberd functioneert.

O oneindige liefde van de leraren

Oooo wat een fijne leraren, wat een lieve leraren. Wat Marieke Rijneveld hier doet is natuurlijk oneindig veel slimmer, domme Benders, die kaste moet aan

De perfecte demonstratie

Au, dat doet pijn, alweer een christelijke vazal vindt dat er geen magie in de gedichten van depaganist zou zitten. Maar niet heus, natuurlijk, want