White Cube van Renzo Mertens

Een kort stukje in het Engels wat ik zojuist over depressie schreef:

Surely there are worse things than being stuck in an SSRI. But personally I always see depression as a result and not as a cause. That is a very important difference – to me its the result of the (implanted) psyborg entity, which is a network of generators society plants inside of your head mostly through schools. That entity then starts to ‘talk bad all day’ and that on its turn is treated as a ’cause’ but its just the result of a long process. If Ali is right that SSRI mess up your transmitters and synapses that makes things even worse.

Do you know what 20 years of being forced to sit in toxic TL-light does to the brain? Because that’s what we do to our children, without having even the faintest clue about the result, and then when their TL-fried brains start speaking up about how miserable it makes them feel we call that ‘puberty’…

Would you put a plant under such light for 20 years and then be angry at it for not being the plant you imagined it to be? No, you wouldnt. But for some reason or another your love for your children is so phenomenal that all of this has never even occured to you. Why is that?

Nu even verder in het Nederlands. Friedrich Nietzsche, de grootste denker die onze cultuur wist voortbrengen, vond van ons ‘schoolsysteem’ dat het primair een machine was wiens taak was je je te leren ‘vervelen met een gouden randje’, een machine die tot taak had ambtenaren uit te spugen die heldhaftig zijn in het verdragen van verveling.

Wie zulke onzin 25 jaar lang kan verdragen is dan in de ogen van een kinderachtige idioot een ‘expert’, en gaat met een dik salaris de literatuur wat christelijker maken dan hij van nature was, want religie en cultuur gaan hand in hand, uiteraard.(1)

En dat vond ome Friedrich lang voor het geestdodende TL licht zo’n issue wist worden. De boosaardigheid van het schoolsysteem beschreef hij al vrij uitvoerig. Maar naar die man heeft nooit iemand geluisterd. Je mag wel de grootste denker zijn, maar dat betekent nog niet dat je woorden iets zullen uithalen, want…je bent enkel een curiositeit geen autoriteit.

Gister zag ik een werkelijk prachtige film in Haarlem – White Cube, van regisseur Renzo Martens. Een film die me tot tranen wist roeren, hoewel ik me er bewust van ben dat delen van de film enige manipulatie ondergingen, in de zin dat de regisseur de opleiding van de werkers tot kunstenaar een beetje uit het licht hield. Maar wat zou dat – mensen die hun hele leven gedwongen zouden zijn miserabel voor 1 euro per dag in slavernij door te brengen tot kunstenaar maken die daarmee meer verdienen en land ermee terug kunnen kopen – land dat van hen werd gestolen door ons Unilever, dat wij dagelijks spekken door boodschappen te doen.

Zelf zag ik Unilever ooit in India, ze hadden een conferentie in het duurste hotel van Mumbai en voor op de hotelstoep sliepen dakloze moeders met kinderen, terwijl de heren hoog in alle luxe zaten vergaderen. Ik dacht toen al, dit is eigenlijk wezenlijk wat fascisme is.

De film van Renzo Martens wist me nog een stukje extra te overtuigen van het idee dat we in een wezenlijk fascistisch bestel functioneren. Een bestel dat nog steeds draait op pure misbruik en slavernij. Dat klinkt niet als een fijne boodschap, maar de film van Martens weet een stuk broodnodige hoop in het plaatje te brengen, waardoor de film niet deprimerend maar juist hoopgevend werkt.

Elke Nederlander en elke Belg zou eigenlijk verplicht de film moeten gaan zien, al was het maar om te zien dat kunst soms echt een oplossing kan zijn.

(1) En dat zo’n ambtenaar vervolgens dikbetaald middels een religieuze agenda de canon gaat censureren en dan nog (de onbeschaamdheid) als literair crimineel mij tot ‘het probleem’ denkt te kunnen bombarderen, wegens een scheldwoordje misschien. Achterlijke pruik!

Share:

More Posts

Operatie Kerstjoint

Het was een idee van mijn vader, die appte me een paar weken geleden, misschien was een joint roken een idee? Nadat de camera uitstond

Heilige Gelofte op Kerstavond

Ik vertelde Menno Wigman ooit eens dat ik een recensie over een bundel van me niet had gelezen(1), en dat kon hij niet geloven, dat

De Triomf van de Hokjesgeest

Te weinig mensen zijn zich bewust van het feit dat het systeem dat ons systeem voortbracht een ronduit fascistisch systeem was. Ik heb het nu

Zeg het met een plaatje

Zeg het met een plaatje. Jeroen Dera, Jos Joosten, Janita Monna, Carl De Strycker, de hele bekende jurybups, allemaal voldoen ze perfect aan het plaatje.