**GÖLGESİYLE YÜRÜYEN ADAM**
Ali Rıza sabah kaynar kahvesini,
ölmüş babasının fincanına koyar —
sıcaktan çatlamış dudaklarında dua yok,
yalnızca bir gürültü:
kapı çalar gibi değil, iç çürür gibi.
Kadife bir sessizliğe sarar sigarasını,
içerken düşünür:
güvercin, kumrudan neden daha şüphelidir?
Annesi hâlâ sağ, ama sofrada boş sandalye.
“Yalnızlık” der, “raf ömrü geçen bir konserve gibi patlar.”
Geceyi odasında sayar;
bir pencere, iki gölge, üç ayak sesi
(ama odada yalnız Ali Rıza).
Radyoda eski bir taş plak:
“Bir başkadır benim memleketim”
Oysa o, bu memleketin içinde, başsız kalandır.
Çayı ocakta unutur,
demi yok, suyu canı sıkılmış gibi.
Camdan dışarı bakar:
her şey, tam da düşmediği yerden kırılmış.
Sonunda aynaya döner,
bir soru gibi bakar kendine:
“Ben ne zaman öldüm de herkes sağ kaldı?”
İsmail Kafi Duymaz