Kara Deliklerin Adamları

Bu yazı, Martijn Benders’in bu Hollandaca makalesine dayanmaktadır.

https://martijnbenders.substack.com/p/de-mannen-van-de-zwarte-gaten

**Kara Deliklerin Adamları**

Ve sonra, her insanın hayatında olduğu gibi, kader darbeyi indirir. Ama elbette, o kadere yine de galip geldim. Fakat Tanrım, eserlerini bir grup networkçüye sunmak zorunda olmak ne büyük bir eziyet! Bunlar ‘kaliteyi değerlendirme’ toplantıları yapıyor. Ve sanki Edebiyatın Prensi olarak kendi kendini yaratmış bir insan olamazmışsın gibi—sırf ticarete sürekli taviz vererek bir çalışma bursu kazanma şansını artırabilirmişsin. Biz, Kara Deliklerin Adamları! Bay Perez, bu işkenceyi sizin kadar iyi bilen kimse yoktur!

Gerçekten de, belki de Bay Perez ile fazlasıyla özdeşleşmişimdir. Bir WOO talebi sayesinde, hiçbir vasfı olmamasına rağmen geçici müdür olarak atandığını ve ardından on yıl boyunca orada keyfi bir şekilde kaldığını öğrendim. Bu elbette tüm kurallara aykırıydı, ancak neden bunu umursayalım ki? Tam anlamıyla bir kara delik adamı sonuçta. Kitabıma yanıt olarak bana kendi deyimiyle bir kart gönderdiğini söyledi. Ancak bu kartın neden elime ulaşmadığı belirsiz. Ama en azından, kitabımın değerini ölçmek için bir anket şirketiyle anlaşmamış olmasını kendime teselli olarak görüyorum.

Yine de durum rahatsız edici: ikimiz de absürt bir komedinin mağdurlarıyız. Kendi kendini ilan eden zevk otoriteleri ve sözde uzmanlar değerimizi kendi keyfi ölçütlerine göre belirliyorlar. Gerçek edebiyatın ne olduğuna kim karar veriyor? Kara deliği gerçekten tanıyan var mı? Kaybolmuş bir kartıyla ve şüpheli yöneticilik kariyeriyle Bay Perez, sonunda benim gibi edebi evrende kaybolmuştu. İki kara delik adamı—her biri kendi yanılsamaları ve hayal kırıklıkları içinde, boşuna tanınma arayışı ve ebedi yanlış anlamalarla örülü ironik bir bağla birbirine bağlı.

Kısacası, Piranha’nın 190. sayfasına ulaştım.

*

Hukuk devleti üzerine yazılmış en evrensel şiirlerden biri Türk şair Can Yücel’e aittir:

Bir Çin Şiiri

Davacı zengin, davalı fakirse,
kanun zengine boyun eğer.
Davacı fakir, davalı zenginse,
tartışmalı toprak yine davalıda kalır.
Hem davacı hem davalı zenginse,
yargıç özür dileyip çekilir.

Ama bakın—

Eğer hem davacı hem de davalı fakirse,
işte ancak o zaman adalet yerini bulur.

Can Yücel – Çeviri: Martinus Benders

Bu dizeler meseleyi tam anlamıyla özetliyor. Hukuk devleti, bir zamanlar şatolarda barınan, etrafını çapulcularla donatan ve başkalarından vergi toplamak için zorbalık yapan bir çetenin uzantısıdır. Bu kast doğası gereği her zaman haklıdır, kuralları belirleme yetkisine sahiptir ve ‘yargıç’ denen kişi yalnızca bu kuralların doğru uygulanıp uygulanmadığını kontrol etmekle yükümlüdür—ki bunu da tamamen buğulu bir camın ardından yapar.

Bu koşullar altında davayı muazzam bir zaferle nasıl kazandığım ise modern dünyanın en büyük muammalarından biri. Belki şansın yardımı dokundu, belki rakiplerim benden bile daha beceriksizdi. Ya da belki, istisnai bir an için gerçek adalet kendini göstermeye cesaret etti. Sebebi her ne olursa olsun, olayların tam detayını açıklamam için birkaç yıl daha beklemek gerekecek. Bunu yapmam için son derece iyi nedenlerim var—kendine özgü bir şiirsellik taşıyan nedenler.

*

Veronique yine harika bir mantra yaptı. O her geçen gün bu işte daha iyi oluyor, ben de miksaj ve masteringi daha iyi yapıyorum, bu yüzden proje her geçen gün daha keyifli hale geliyor.

Şimdi Kālo Himal Gumba manastırını inceleyeceğim. Size güneşli bir gün diliyorum.

Saygılarımla,

Martinus Benders – 14-03-2025