Het verschil tussen mij en Jos Joosten

Het verschil tussen mij en Jos Joosten – dat ik zijn ene zuurverdiende
‘boek’ nooit een recensie waard zou vinden (ik las het wel, het begint
met een opsomming van 10 pagina’s over wie er allemaal niet op ‘de
begrafenis van cultschrijver X’ te zien waren. Wie dat literatuur
vindt, schaf het dik gesubsidieerde boek vooral aan). Maar ook dat ik
geen machtspositie bekleedt zoals hij dat wel doet, niet gedurende
mezelf tot elke Jury benoem (of zijn vazal, Dera) en voorts vind ik
‘Dikke Vlieg’ als beschrijving van een schrijver met overgewicht, ach,
wat een tergend laag niveau weer. ‘Fat Shaming’, zoals een echte
Woke person zou zeggen, personen die hij en Dera als ware systeemsteekvliegen
pogen emuleren.

Maar het is wel een prima voorbeeld van de dystopie van de Lage
Landen, die hun naam in elke zin waarmaken.

Nietzsche voorzag het aan het einde van de 19e eeuw al: het onderwijs
zou dicht gaan slibben met middelmatigen, die de dienst zouden gaan
uitmaken en de filosoof als fenomeen onmogelijk zouden
maken. Dat is de reden dat hij zichzelf ‘De laatste filosoof’ noemde.

Hij heeft in elke zin gelijk gekregen. De Orde der Kwaadaardige
Leraartjes heeft in de verheffing van basisschoolleraar Hugo de Jonge
tot landsopperhoofd hun summum bonum weten bereiken.

Mijn vraag is een simpele. Waarom zien we Dhr Jos Joosten niet onder
elk artikel van Marc van Oostendorp driftig de spelfouten verbeteren?
Hij is toch zo’n enorme fan van spelling? En dat is toch zijn collega,
de man waaraan hij zijn literair lot heeft verbonden? Als je spelling
serieus zou nemen slaat deze lerarenorde een volslagen pleefiguur.

Het antwoord ligt voor de hand. Joosten geeft helemaal niets om
spelling. Hij meen echter dat er veel aapjes bestaan die zijn
copy-paste tirades over spelfouten voor lief zullen nemen omdat ze te
lui zijn om boeken te lezen.

En dat is natuurlijk zo. Maar dat interesseert mij werkelijk geen
biet. Ik heb mijn oeuvre al geschreven. Zure Jos niet, die moet nog
aan een oeuvre beginnen. En hij denkt dat dat vanzelf zal komen, als
hij al de stemmen maar onderdrukt die zijn rol als Goede Herder van de
Nederlandse Letteren in twijfel trekken. Onder de holle woorden van
deze witte mannen over ‘het ondermijnen van het dominante narratief’
ontbreekt altijd de meest voor de hand liggende observatie: namelijk
dat zij in al hun zelfbenoemdheid dat dominante narratief zelf zijn.

Voor deze mensen is het klip en klaar. Jeroen Dera hoort in elke
denkbare literatuurjury, ad infinitum. Want hij is de grote bewaker
tegen het dominante narratief, en beschermengel van een narratief dat
altijd net genoeg Jezus Christus en potjeslatijn herbergt. In
werkelijkheid is dit een clubje witte christelijke mannen die elkaar
bevlekken, ten koste van de echte literatuur.

Het is een triest gegeven dat Marc van Oostendorp, die aardige
maar middelmatige man dit als horde onder zich moet dulden. Dat
komt doordat het onderwijssysteem volslagen foutief is opgezet,
waardoor we met minkukels en totaalfrustraten zitten opgescheept,
ad infinitum, zoals de Nederlandse bevolking nu ad infinitum
met het halen van prikjes opgescheept zit, die tegen het
pleurorum van infantiele maatregelen niets uit te halen hebben:
welkom in de Dystopie, wilt u weten hoe u zich van deze
benarde geesten kunt bevrijden, lees dan mijn filosofieboek.

Als laatste observatie wil ik nog even kwijt dat Joosten recentelijk
liet weten dat niemand die op zijn studie kwam in staat was in
‘fatsoenlijk Nederlands’ zoals hij dat noemt een brief te schrijven.
Zijn oplossing voor dit gesignaleerde probleem? Hij gaat dan maar
‘mondige burgers’ van ze maken, want ze die heilige spelling
bijbrengen waar hij zelf dus niets om geeft – nee, dat zou
daadwerkelijk betekenen dat hij arbeid zou moeten verrichten. Maar
mondige burgers maken, dat is leuk.

Ook daar weer een zelfvoldane, gemakzuchtige elite. Ik gun de jeugd
gewoon beter, maar daarvoor kun je niet meer in het officieuze onderwijs
terecht. En dan komt natuurlijk ook de saaiste nepdichter van Nederland
weer even zwaaien: Wiljan van der Akker, mijn god. Maar bedenk u, ik
vond Kees Fens al totaal onder de maat, een gezapige, saaie man van
wie ik nog ooit les had.

Jaja, dat was Jos Joosten, dat mannetje op kistjes in het hoekje van The Swing
in Nijmegen, die nooit durfde dansen en mistroostig en jaloers toekeek hoe ik de hele
dansvloer van katoen gaf. Niet dat hij me destijds opgevallen is, welnee.
Het is maar een samenzweringstheorie, maar je moet toch wat om zo’n
nare figuur een plek in je leven te kunnen geven.

Share:

More Posts

Adem als geneesmiddel

Wim Hof is de allerberoemdste Nederlander aller tijden. Met honderd miljoen volgers, een hollywood film over hem in de maak en een hele serie BBC

Verandering op til!

Langzaam, heel langzaam, begint er toch een tegenbeweging te ontstaan tegen Woke met een scheutje Jezus. Steeds meer mensen vragen zich af waarom we al

Oh ja, 1 dingetje nog

Hoe kun je als witte, christelijke grijze muis doen alsof je ‘woke’ emuleert en tegelijkertijd Carlos Castaneda een ‘nepwetenschapper’ noemen – kolonialer kan het niet.