Waar blijven de bovenwijzers?

Poogt iemand te overtuigen het woord ‘verantwoording’ achterin de bundel te wijzigen. Verantwoording? Wat een raar woord is dat. Maar als ik het niet mis heb deed ik dat zelf mijn eerste bundel ook. zo hoort dat vinden de aapjes, maar het leest eigenlijk heel gek, zo’n bundel waar iemand flink zijn of haar best op deed en dan ‘verantwoording’ alsof dat eigenlijk niet had mogen gebeuren. Wat? Een dichtbundel? Niet in de fabriek gewerkt? Ter verantwoording jij!

Referenties doe je eigenlijk altijd fout. Staan er 1, 2 of 3 dan denken mensen, tja, dat is weinig soeps. Staat er een waslijst dan denken mensen, Jezus wat een protserig gedoe. De hele gewoonte is geadopteerd uit de C.V. cultuur – op mij komt het over alsof iemand een huis bouwt en daar dan groot op schildert dat de mensen die in dit huis wonen ook in Tokio, Londen en Diepenbroek zijn geweest. Toch zie je nog relatief vaak dat mensen deze ondoordachte en ontsierende gewoonte van elkaar kopiëren. Nee, de enige juiste wijze om een ruimte te betrachten is de magische. Je hebt hier de kans de lezer iets te laten zien. Of wil je echt als een lijstje referenties worden herinnerd later? Komen ze ook op je graf? Deze kerel stond in Tirade en de Gids?

Veel mensen weten niet dat serotonine al tot de tryptamines behoort, en het is serotonine welke verantwoordelijk is voor de menselijke cognitie. Met andere woorden: je lichaam maakt zelf een tripchemicalie aan die je cognitie regelt. De ‘normale werkelijkheid’ is dus een soort trip die door een lichaamseigen tryptamine wordt veroorzaakt. Psychedelica werken op de serotonine-receptoren, en laten je zien dat als je een ander deuntje op het orgel speelt de boel er anders uit gaat zien. Maar de voornaamste winst bij psychedelica is dat ze delen van het brein activeren die normaal ongebruikt blijven. Links de hersenactiviteit van iemand met een placebo, rechts met Psilocybine. Het spreekt voor zich, vind ik, dat in deze wereld er niet genoeg brein geactiveerd kan worden.

De mensaap is een wezen dat van nature overal de kantjes vanaf loopt, en dat is ook het wezenlijke verschil tussen de ‘normalo’ en de krijger: de eerste loopt de kantjes er vanaf, de laatste zet juist zijn volledige energie op een taak in, hij ‘geeft alles’ als het ware. De mensheid wordt er komischer op als je deze uit dit perspectief bekijkt: kijk alleen al hoe in de dichtkunst het eroderen van waarden door luie aapjes als ‘vooruitgang’ wordt verkocht: je laat elk stilisme weg, elke taalschat, je maakt het arm en saai en zo voorspelbaar mogelijk, maar dat alles is een ‘mode’ en betekent dat je ‘hip’ bent, ja zelfs al debuteer je als ahem dichter op je zeventigste. ‘Zo doen wij de dingen nu hier’ roepen de aapjes, en als je dat ene magische trucje leert kun je dat hele vermoeiende traject, dat tientallen jaren vergt gewoon overslaan!

Ergo, luiheid is het voornaamste motief achter kunststromingen zelf – de aapjes doen nu alles zo! Zo hoort het! De dichtkunst is al heel lang en breed aan het uitsterven, tot het punt dat men lijkt te zijn vergeten dat er techniek bij komt kijken, dat er een wilskracht moet zijn om het onmogelijke voor elkaar te krijgen, dat elke bundel de vorige moet overtreffen, ja, het idee van jezelf overtreffen is op zichzelf al volledig afwezig, chatten en klagen is de norm. Maar dit fenomeen is niet op de Millenials af te schuiven, het speelt al sinds mensenheugenis, het is ingebouwd in de mensaap als wezen: hup weer een lui bundeltje, zelfde als de vorige, en zo komen we het leven wel door. Bezie alles uit het oogpunt van de zelfovertreffing en je begint een woestenij waar te nemen.

There are no educators. As a thinker, one should speak only of self-education. The education of youth by others is either an experiment, conducted on one as yet unknown and unknowable, or a leveling on principle, to make the new character, whatever it may be, conform to the habits and customs that prevail: in both cases, therefore, something unworthy of the thinker-the work of parents and teachers, whom an audaciously honest person has called nos ennemis naturels. Friedrich Nietzsche

In present day Germany no one is any longer free to give his children a noble education: our “higher schools” are all set up for the most ambiguous mediocrity, with their teachers, curricula, and teaching aims. And everywhere an indecent haste prevails, as if something would be lost if the young man of twenty-three were not yet “finished”, or if he did not yet know the answer to the “main question”: which calling? . . . Our overcrowded secondary schools, our overworked, stupified secondary- school teachers, are a scandal: for one to defend such conditions, as the professors at Heidelberg did recently, there may be perhaps causes, reasons: there are none. Friedrich Nietzsche