Effectieve aanpak van corona

Mijn huidige visie op een effectieve aanpak van dit virus is de volgende: Dit virus heeft een bepaalde luchtconditie nodig om te verspreiden en het verspreidt zich het best in afgesloten ruimtes, omdat zonlicht en wind verspreiding buiten lastig maken. We leven niet langer in de middeleeuwen en hebben dus afdoende middelen de luchtcondities zo aan te passen dat we het virus het verspreiden zo goed als onmogelijk maken.

Hoe? Simpel, in elke ‘verspreidingshaard’ en dat zijn met name de supermarkten zetten we luchtbevochtigers neer. In vochtige lucht hebben die corona deeltjes het heel moeilijk, want ze raken gevangen in dat water en worden naar de grond getrokken. Ook in treinen en bussen: luchtbevochtigers.

De corona zal dan nog voornamelijk aan je schoenen zitten, dus introduceer de turkse gewoonte je schoenen (met handschoenen) buiten de deur te houden.

Daarnaast natuurlijk het mondkapje. Dat helpt om het virus niet zelf te verspreiden, en om niet die verdwaalde druppel binnen te krijgen waarin een grote concentratie coronadeeltjes zitten.

Dat is het, mijn aanpak. Die anderhalve meter zie ik persoonlijk als een bizarre willekeurige maatregel die wel ‘iets’ zal helpen maar lang niet afdoende – en als ik mensen in de supermarkt observeer houdt zo’n beetje niemand zich er echt aan.

Supermarkten zullen klagen dat hun producten vochtig worden, maar dat is makkelijk te ondervangen door alles in plastic te verpakken.

Het is dan niet nodig de economie zo gigantisch te schaden zoals we dat nu doen. Nadenken leer je niet op school – vandaar misschien dat juist ik hiermee moet komen, het is een voor de hand liggende oplossing die een stuk goedkoper is dan de ellende waar we nu voor kiezen.

In de buitenlucht zijn mondkapjes niet zo nuttig, en kun je het best inderdaad gewoon wat afstand houden van elkaar.

Met deze simpele maatregelen zul je veel sneller van deze ellende verlost zijn.

En verder natuurlijk: de weerstand zelf trainen, door koutraining, bijvoorbeeld die van Wim Hof, in de hele wereld beroemd maar in Nederland negeren de krantjes hem voornamelijk:

Daarnaast heb ik ook nog twee tips:

  1. Zon elke dag de tong en de keel, door je tong uit te steken in een bepaalde hoek richting de zon, mogelijke virusdeeltjes zijn daar niet blij mee.
  2. Gorgel met baking soda, dit verandert de PH waarde in mond en keel en ook daar wordt het virus helemaal niet vrolijk van.

Blokhoofden en boerenpummels

Het mocht van de toontjespolizei niet in de Volkskrant, dus dan maar hier:

Welkom in het land van de ethische boodschappenlijstjes. Richtlijnen. Draaiboeken. Handleidingen. Voorschriften. Waar je in Azië niemand met een woord hoorde reppen over ethische keuzes wie wel en wie niet gered mocht worden – men bouwde liever snel een nieuw ziekenhuis erbij – en waar in Italië het niemand in zijn hoofd zou halen zoiets op papier te gaan stellen leven we hier in een land waar, nog voor de IC bedden ook maar half gevuld zijn een heel contingent blokhoofden en boerenpummels al klaarstaan met het notitieblok om te bepalen van wie wel en van wie niet het leven gered gaat mogen worden. Ook in de Volkskrant kon het niet uitblijven. Twee in fletsblauwe pakken gehesen zultkoppen, Marcel Verweij en Roland Pierik, komen ons even bijlichten over de ethiek: wie jong en fit is heeft langer te leven, en het is dus rechtvaardig juist hen op de IC toe te laten. Een van de Heren zit zelfs in de Gezondheidsraad.

Je zou hen er eens fijntjes op willen wijzen dat wie op een IC terecht komt zich doorgaans niet al te fit voelt, dus ethische filosofie of niet, ‘jong en fit mag op de IC’ klinkt mij niet zo heel overtuigend in de oren. Maar van de vergelijking jong-oud ben ik al evenmin onder de indruk: liever had ik van de ethici vernomen waarom Duitsland 26000 IC bedden heeft en wij 1000, vanwaar dat verschil, het betekent in de praktijk dat wij hier 20% van de zorg hebben die daar aanwezig is en zover ik weet is het toch echt een overheidstaak die in de grondwet is vastgelegd: deze dient te zorgen voor goede zorg. Of is dat ethisch een minder uitdagende positie dan als een soort Darwinistisch animatieteam-uit-de-hel oudjes wijsmaken dat ze verdienen sterven?

Rechtvaardigheid. Hoe durven deze turvende mestkukels het woord ook maar in de mond te nemen. Blokvaardigheid, zullen ze bedoelen. Nee, ethiek was altijd al het doodgeboren kindje van de filosofie, maar deze twee Heren maken het wel erg bont: stromannen op afroep voor de beleidsmakers, vermomd als leraren filosofie.

Nee, mijne Heren, we hebben hier van doen met een nalatige overheid, en dat verhullen met een ethische vraag uit het padvindersboekje gaat dat niet camoufleren. De Nederlandse overheid loopt al decennia als een kip zonder kop achter het neoliberalisme aan, men had zich al heel lang geleden beter Duitsland als voorbeeld weten nemen, die ook op het vlak van vergroening veel voortvarender bezig wisten zijn. Geef ons een klein beetje gründlichkeit , zelfs al is het maar in de ethiek.

Niks mis met schrijfcoach!

Ik zie verdacht veel Amsterdamse vrienden die met coronaverschijnselen thuis zitten. Gister verscheen een bericht van Georgina Verbaan dat het Boekenbal de haard bleek die in Amsterdam in elk geval deels voor de verspreiding wist zorgen. Niet zo’n goed idee natuurlijk dat door te laten gaan. Zeker niet als je elkaar gewoon heel rebels kusjes blijft geven:

Corona of niet, op het boekenbal wordt ouderwets gezoend

Misschien is dit dan toch een mooi bezinningsmoment om de festivalcultuur tot staan te brengen. Want festivalcultuur is instantcultuur: er blijft niets durigs van over, niemand weet nog wat of wie er twintig jaar geleden waar speelde. Het kost veel energie, veel stikstof, slecht voor het milieu, en allemaal omdat de kunst zonodig neoliberaal moet bewijzen nuttig genoeg te zijn om een dagje vermaak te bieden aan dagjesmensen.

Nee, laten we snel weer op onze schreden terugkeren naar een verstandig model: je gaat als dichter spaarzaam optreden, en alleen als je bundel goede kritieken wist scoren van echte critici. Die heb je in Nederland nauwelijks, da’s waar, maar dat is omdat iedereen elkaar af staat te lebberen op festivals.

Het gaat weer om papier. Slam Poetry en Spoken Word zijn dwalingen, die origineren bij het UWV, vakjes die de overtolligen daar aan kunnen kruisen. Stikstofschoorsteen voor dagjesvolk. Hup, een andere hobby zoeken. Niks mis met schrijfcoach!

Boekenbalcarnaval? De prullenbak in. De drie schrijvers die dat jaar een echt boek schreven kunnen ook wel een wandeling maken in het park. De Stichting voor Concurrentievervalsing van het Nederlands Boek en Het Instituut dat Tekenleraren tot Expertdichters Verheft beide zo snel mogelijk opdoeken. Misschien dat er dan weer echte dichters en schrijvers de kop opsteken., in plaats van wannabe-bn’ers die, wereldberoemd als ze zijn, elk 100 boekjes verkopen, en dat is ook nog dankzij de colportage op festivals.

Medische wetenschap is geïnfecteerd met dagjesmensenpsychologie

Steunbetuigingen op facebook – over dat ik met mijn ‘griepdraaiboek’ gelijk bleek hebben, in het Noorden zagen ze dat ook in en besloten ze wel het WHO beleid te volgen, testen testen testen. Zeer kwalijk aspect: volgens de microbioloog uit Groningen is dat hele ‘tekort aan testmateriaal’ flagrante onzin. En als je dan ook nog eens een griepdraaiboek volgt…sorrie, maar dat is een grof schandaal.

Noordelijke provincies laten landelijk beleid los

Iets anders dat me wezenlijk stoort: die absolute statements van het RIVM. Je zou pas besmettelijk zijn als je symptomen hebt. Dat is echter een alphastatement, om volgende reden:

1. Je zegt ermee dat je vertrouwen hebt dat de burger kordaat zichzelf kan evolueren
2. Je zegt ermee dat een ‘symptoom’ geen spectrumverschijnsel is maar een enkelvoudig moment in de tijd dat als een soort belletje in het hoofd van de burger zal afgaan.

Ook dit is dus gewoon wereldvreemde flauwekul. Wie de wereld wel kent weet dat heel veel mensen pas thuis blijven als ze zich ‘echt’ ziek voelen. Dat betekent dat ze nog flinke tijd rondlopen als ze al aardig besmettelijk zijn.

Dat de medische wetenschap zelf geïnfecteerd wist worden met dagjesmensenpsychologie begreep ik toen ik een paar jaar terug geopereerd moest worden aan mijn been.

De distributie van opiaten was namelijk afhankelijk van zelf-evaluatie. Je kreeg de vraag: hoeveel pijn heb je, en op basis van het antwoord kreeg je zware opiaten verstrekt. Een flink kereltje met veel pijn krijgt dus weinig pijnstillers, en een aansteller met nauwelijks pijn heel veel. Dat is niet alleen onrechtvaardig maar ook gevaarlijk: de hele opiatencrisis in de VS is hier aan te wijten: je verstrekt enorm verslavende, gevaarlijke pijnstillers aan verslavingszuchtigen, op basis van een flinterdun zelf-evaluatiemodel.

Dat model is uiterst gemakzuchtig. Het is lastig vast te stellen hoeveel pijn iemand objectief heeft, maar hier doet men net alsof dat totaal subjectief is en dat is een leugen.

Hetzelfde gaat op voor die RIVM aanpak, met de zelfevaluatie van de burger. Het is onwetenschappelijk, het is de Oprah Winfrey variant van ziektebestrijding. Het is totaal onbetrouwbaar, en dus de beste garantie dat deze uitbraak nooit beheerst zal kunnen worden.

Precies hetzelfde euvel, overigens, dat ook de literatuur wist infecteren. Het is moeilijk objectief vast te stellen hoe ‘goed’ een gedicht is, maar die moeilijkheidsgraad wordt misbruikt door mensen die net doen alsof het, omdat dat zo moeilijk is, plots totaal subjectief werd. En dan ligt de hele esthetica in de prullenbak, en viert het amateurisme hoogtij.

Dagjesmensen, dagjesschrijvers.

In een column in het NRC laat de notoire vleesschranzer Pfeijffer weten dat hij dankzij de Corona crisis nu ook wel eens een stukje groente eet. Dat is dan schijnbaar wat dagjesmensen in dit soort tijden in de krant willen lezen.

Zijn carnivore periode noemt hij ‘zijn mondaine leven’. Want nu is hij uiteraard niet meer in de wereld, dat komt straks weer, als de karbonaadjes weer als vanouds op zijn bord dampen.

Hij hoeft zich geen zorgen te maken – de dagjesmensen blijven zijn Grote Dagjesboeken toch wel kopen. Hij zingt een Corona-operette op televisie. Ik wens hem het beste toe, ook de poseur wens je geen ziektes toe.

Mijn zus, Mieke, is een autiste en werkte afgelopen weken gewoon door met haar Wajong. Ik weet niet precies wat ze doet, dat wisselt nogal eens, fabriekswerk in groepen, maar er is schijnbaar niemand die begrijpt dat autisten hun gedrag niet vanzelf zullen veranderen.

Wat dat betreft verschillen ze weinig van de dagjesmensen en de dagjesschrijvers. Mensen die de positiviteit met uiterste moeite in zichzelf weten vinden, en dus moet de rest er maar aan geloven. Samen zingen, of hierbuiten: gezellig op een kluit bloembollen kopen. Heel aandoenlijk allemaal, mensen die het na anderhalve week televisie kijken al zo moeilijk hebben dat ze zich niet kunnen beheersen.

Dagjes-intellectueel Bas Heijne laat in het NRC weten dat hij aanvankelijk met de kudde mee zat te blaten, maar dat nu toch voorzichtige twijfels de kop op steken. Ik weet niet of hij net als zijn collega Pfeijffer over onbekende dorpjes of over groente zat te smalen, maar misschien kan zijn Grote Collega over deze Verschrikkelijke Twijfel alvast een mooie sonnettenkrans schrijven.

Een land vol dagjesmensen

Nederland zit vol dagjesmensen. Ik zie de eerste noodkreten op facebook al, help, geen idee hoe ik mijn kind moet vermaken. Dagjesmensen hebben een bepaalde opmaak. Ze moeten vermaakt worden. Lezen doen ze liever niet, en als ze al lezen is het gezelligheidslectuur. De kunst en de literatuur in Nederland werden op dagjesmensen afgestemd, daarom doet die hele literatuurwereld zo als een hotelanimatieteam aan. Heel Nederland dient vermaakt. De Koning spreekt op televisie tegen het verschrikkelijke eenzaamheidsvirus.

Als er één specialist bestaat op het vlak van isolatie dan ben ik het wel. Ik zat veel langer in de woestijn dan Jezus. Die greep al lang en breed weer naar de wijn toen ik nog met de duivel stoeide. Ik heb mijn hele leven instinctief het kluizenaarschap gezocht. Zelfs toen ik gekraakt woonde was ik de kluizenaar van de groep. Mijn idee van de hel: een vergadering.

Eenzaamheid een virus? Voor mij is het de grootste zegening die ik ken. Dat ik Veronique wist vinden is een geluk – zij is een boeddhistische monnik, en net als ik aan het kluizenaarschap gewend.

Isolatie in een land vol dagjesmensen. De elite als hotelanimatieteam. Nee, ik zie dat virus hier niet snel beheerst gaan worden. Zelfs nu nog worden mondkapjes belachelijk gemaakt. Sluit het café, en de dagjesmensen gaan in drommen de natuur in. Eenzaamheid is voor hen een virus. In het begin van deze crisis zag je die kuddementaliteit al in het feit dat ze goed geinformeerd zijn ‘paniek’ meenden moeten noemen. De juiste cijfers noemen? Dat is paniek zaaien! Hup, naar het volgende uitje, lange leve De Koning! Lang leve de Supermarkt!

Die gezichtentrekkers uit Ferdydurke zijn naar mijn inschatting de polemisten. Een wedstrijdje gezichten trekken, rare grimassen maken naar elkaar – in het Polen van Gombrovicz was de polemiek nog vrij levend, in Nederland is hij altijd al dood geweest, als er al sprake is van polemiek is het een wedstrijdje gezichten trekken naar jezelf, ter vermaak van een onzichtbare kudde.

De kinderlijke roep om ‘de expert’

In een crisis zie je de nogal kinderlijke roep om autoriteit meteen de kop op steken, de media en de politici buitelen over elkaar heen om ‘de expert’ aan te spreken, die ons moet redden, moet leiden, moet verlossen. We moeten vertrouwen op de experts, zo klinkt het.

Wat is dat dan, een expert? Want dit is een nieuw virus en er bestaan dus helemaal geen ‘experts’ op het gebied van Covid19. Er bestaan wel wat ‘experts’ die bijvoorbeeld jarenlang onderzoek deden naar coronavirussen, maar ook die zijn zeer dungezaaid in Nederland mits ze überhaupt al bestaan.

Nee, men bedoelt met ‘expert’ een doorsnee viroloog, iemand die een opleiding deed. Nu is er één probleem met opleidingen: je leert er wat oude informatie kopiëren en rangschikken, maar één klein dingetje leer je op opleidingen niet: nadenken.

Ik ga op deze plek niet alles herhalen wat Nietzsche ooit over het onderwijs schreef. Het is afdoende om even samen te vatten dat naar zijn inzicht het hele apparaat slechts bedoeld is om een bepaald menstype voort te brengen, de publieke ambtenaar. Bestudeer de carriere van de overheidsexpert van dienst, Jaap van Dissel, en je ziet dat hij na zijn medische studie bij een databedrijf ging werken, en vervolgens bij het RIVM waar zijn taak letterlijk is informatie die hij krijgt aangereikt in nieuwe informatie samen te vatten, en die weer door te spelen naar andere ambtenaren. Iets wat niks komma nul met enige medische interesse van doen heeft.

Een ander die steeds als ‘expert’ ten tonele komt is Marion Koopman. In een interview op de Correspondent beaamt ze wat ik al van meet af aan zeg: het beleid van de RIVM is gebaseerd op een oud griepdraaiboek:

Het is lastig om het verhaal voor het voetlicht te krijgen. Zelfs onder professionals. Terwijl de draaiboeken voor een pandemiescenario al decennia klaarliggen. Ze zijn uitgewerkt met griep als model en worden nu afgestoft.

Dank, het is hiermee eindelijk bevestigd: alles wat de RIVM steeds roept is gebaseerd op een draaiboek wat gebaseerd is op de griep. We zitten dus eigenlijk nog steeds in de ‘het is een griepje’ fase.

Waarom luistert het RIVM niet naar het WHO? Het verbluffend antwoord is: omdat we dat draaiboek hebben. Wij doen hier dingen volgens een draaiboek. En volgens dat griepdraaiboek is iemand na 1 dag geen symptomen opgeknapt en niet langer besmettelijk, terwijl het WHO overduidelijk 14 dagen aangeeft:

Luisteren naar de expert? Maar dan toch echt wel de juiste expert. Deze beunhazen veroorzaken en masse dat mensen die nog besmettelijk kunnen zijn vrolijk weer naar buiten gaan, en dat leunt in tijden als deze tegen het criminele aan.

Nee, als we moeten luisteren naar een expert, zoek dan de persoon die jarenlang het Coronavirus bestudeerde, en vraag die persoon de juiste vragen over het virus, in plaats van hem plots tot een belangrijk denker te benoemen. Of zoek die mensen die ons al vele jaren waarschuwden dat zulke pandemieën op til stonden, die bestaan ook. Maar niet een of andere beambte die ooit een opleiding deed, en het een of ander weet over influenza.

(Of zoek wat goede denkers bij elkaar. En nee, dat is niet Paul Cliteur, die meteen de islam er weer met de haren bijsleept – mijn god)

Link van de dag: Boomer mag na een dag van het RIVM al weer naar buiten en is zielig want mensen willen hem niet op een verjaardag zien.

Het lezen van Gombrovicz Ferdydurke is een bijzondere ervaring. Net als ik het boek wil afdoen als te voorspelbaar, als een tamelijk briljante vingeroefening die dat helaas wist blijven – een vingeroefening voor latere wat subtielere werken – net daar steekt hij midden in het boek, plotseling uit het niets, ineens een briljante rede af die precies weet verwoorden wat mij ook al een leven lang stoort. Ik kan het hier voor jullie gaan samenvatten, maar dat zou het allemaal geen recht doen, je moet dit echt zelf lezen. Wel wil ik opmerken dat het perspectief van Gombrovicz zich heel goed laat rijmen met dat van Nietzsche, die ooit over kunstenaars schreef dat, als hij ontdekte dat zo’n persoon slechts toneel speelde ten opzichte van zichzelf, zijn hele kunst hem niets meer waard was.

Toch zijn ook Nietzsche en Gombrovicz mensen – kijk hoe kinderlijk Nietzsche eigenlijk Wagner idoliseerde, in het begin, of hoe Gombrovicz maar bleef proberen enige voet aan de grond te krijgen in Argentinië als schrijver, een zinloze missie natuurlijk, vandaar dat ik in Istanboel zulks nooit ook maar een moment heb geprobeerd. Mij ontbreekt het motief – jarenlang lobbywerk om de schrijver te mogen spelen voor een kleuterklas – precies, daar heb je Ferdydurke weer.

Die huidige epidemie haalt herinneringen boven aan ziekte. De kinkhoest, ineens kwamen allerlei beelden bovendrijven die lang vergeten leken, over hoe verschrikkelijk het was, de kinkhoest, letterlijk de longen uit je lijf hoesten. Of mijn recentere ervaringen in een Nederlands ziekenhuis toen ik geopereerd diende worden aan mijn been. Voor je ook maar enige hulp kreeg moesten ellenlange vragenlijsten worden ingevuld, die verzonnen leken door een pedanterik op psychotica. Het idee dat dat soort logge organisaties nu met deze crisis moeten omgaan vervult me met afgrijzen.

Coronadagboek: het isoleren van oude mensen

Gister belde mijn vader, hij mocht niet meer bij mijn moeder in het verzorgingshuis binnen. Het wordt naar Brits model in totale isolatie gezet – maandenlang waarschijnlijk, om de mensen te beschermen. Klinkt in de boekjes natuurlijk ietwat logisch. Het is het model waar de overheid op vertrouwt: isoleer de oudsten, en laat het virus verder zijn beloop gaan.

Het is een uiterst gemakzuchtige oplossing, die ook totaal niet zal werken. Doe je een kordate analyse over besmettingspunten dan zul je zien dat de supermarkt daar een belangrijke rol speelt: nog steeds geen mondkapjes, geen ontsmetting, sterker nog allerlei praat over dat mondkapjes zinloos zouden zijn, en ondertussen blijft iedereen speekseldeeltjes delen en blijft het virus pijlsnel rondgaan – ook naar de verzorgers die daar hun boodschapjes doen.

Dweilen met de kraan open, dus. Symboolpolitiek – zou je dat virus serieus willen bestrijden dan moet je precies de grootste probleempunten aanpakken. Gister zag ik een jonge meid bij de AH hoestend achter de balie staan. Zolang de supermarkt gewoontjes blijft zie ik de verspreiding niet snel stoppen. Anderhalve meter afstand houden – hoe nuttig is dat als je vervolgens met een ‘wilt u ook spaarzegels’ in duizenden speekseldeeltjes mag delen met de kassière?

Maar in Nederland hebben we de experts. Dat zijn experts die alles beter weten dan de experts in het buitenland. In de hele wereld zeggen experts het ene, maar in Nederland zeggen ze iets heel anders. En als je dan een media hebt die zich door allerlei diensten laat aansturen en enkel ‘experts’ aan het woord laat met dezelfde mening lijkt het al heel snel alsof de regering precies de agenda van ‘experts’ aan het uitvoeren is, voor mensen met een IQ lager dan 100.

Mij verbaast het verder allemaal niet. In dit land wordt zelfs iets pietluttigs als de ‘poëzie’ door allerlei poortwachters aangestuurd. De een krijgt van overheidswege een gouden windje in de rug, de ander mag tegen de wind opboksen – populariteit is hier een politiek product. De goede herders, de poortwachters, de smaakmakers, de middelmaatmilitie – grijze muizen die hun leven in dienst stellen van de ordelijke verloop der dingen, de edele kunst beheersend altijd die representanten en experts voor ons te vinden die de juiste boodschap verkondigen.

De speech van Rutte – groepsimmuniteit uit het griepdraaiboek

De meeste mensen hebben een beperkte capaciteit om met negatief nieuws om te kunnen gaan, dat is omdat zij zelf al niet al teveel positiviteit bezitten, en er dus compensatie nodig is. Machthebbers parasiteren daarop, door precies het juiste moment af te wachten: wanneer de kudde snakt naar een verbindende boodschap, hup daar komt de priester, met zijn kudde-immuniteit, en bijna iedereen valt in zwijm, wat een mooie toespraak, terwijl hij alleen maar zegt dat ze om economische reden niet langer van plan zijn het virus te bestrijden en nog steeds op het griepdraaiboek uit 1954 vertrouwen, terwijl niets bekend is over immuniteit mbt Corona.

Of ja, wat er bekend is, zo lijkt het, is dat 14% van de mensen die opknapt van corona weer opnieuw besmet raakt.

Voor ‘herd immunity’ moet je een positie bereiken waarin 60% van de bevolking Corona had en weer is opgeknapt, zonder dus opnieuw te worden besmet.

Dan heb je het bij een ziekenhuis-opname ratio van 10-15% over 9 miljoen besmette Nederlanders en ongeveer 1.3 miljoen mensen die in het ziekenhuis gaan belanden op de intensive care.

En dat om de GOK te nemen dat er iets als herd immunity zal ontstaan, want dat is een gok, men weet dat op dit moment niet, men doet eigenlijk nog steeds alsof dit een griepje is.

Maar we hebben dus 1050 IC plaatsen, en men meldt vol bravoure dat dit aantal wel kan worden opgerekt naar 2000.

Goed: wat doen we dan met de 1.2 miljoen andere nederlanders die opgenomen moeten worden? Die vraag blijft onbeantwoord. Ze gaan het ‘reguleren’, ze gaan het ‘voor ons in goede banen leiden’. Hoe? Daarop blijft het antwoord uit.

Het huidige RIVM beleid biedt een antwoord: test zo weinig mogelijk, en laat alleen de meest ernstige gevallen in het ziekenhuis toe. Een strategie die naar mijn inschatting nog 8 dagen zal werken.

Coronadagboek 16 maart & tips

Gebruik als je koorts hebt geen Ibuprofen, er zijn namelijk signalen dat dit Corona juist versterkt, enkel paracetamol dus. Of misschien nog beter, niets. Maar ik zou momenteel zeker Ibuprofen mijden, als het versterkende effect klopt is het misschien een van de oorzaken van een hoger sterftecijfer.

Dit is het moment om met naakte zonmeditaties aan te vangen. Virussen houden niet van zonlicht, en de huid is een soort zeef. Veel zonnestraling gaat gewoon door de huid heen, misschien niet afdoende om een virus te verzengen, maar zeker wel genoeg om je weerstand een oppepper te geven. Zon vooral ook de tong, steek hem uit als een leeuw, de tong bergt veel kwaad en heeft voordeel van het licht.

In de supermarkt heeft men inmiddels briefjes opgehangen dat je anderhalve meter afstand moet houden. Ik zag bijna niemand die zich eraan hield. En het is natuurlijk niet genoeg: de karretjes en scanners ontsmetten, de medewerkers een mondkapje en handschoenen, de knop van de parkeermachine ontsmetten, en ga zo maar even door.

En niet al die overbodige ‘hoi’ en ‘sorry’ en gesprekjes, allemaal minieme besmettingsmomenten. Maar het is tegen de stroom inroeien, doe maar normaal dan doe je al gek genoeg hangt als een ijzeren dictaat over dit volk. En dat normaal in deze situatie geen goed idee is – probleem is hier dat mensen zelf niets ondernemen, behalve als het door de kleuterleider op televisie is goedgekeurd.

Wat een merkwaardig fenomeen eigenlijk – ik keek de nieuwe Star Trek serie, Picard, en toen een oud karakter erin opdoemde waaraan ik vroeger eigenlijk een hekel had – Commander Riker – maakte mijn hart desondanks een sprongetje, ja, Commander Riker! Hij bestaat nog! Hij is niet in het niets verdwenen! Maar wacht even – waarom ben ik zo verheugd, ik had vroeger een hekel aan die man, ik klaagde steen en been, O nee, haal toch die Riker uit de serie, met zijn onnozele Tom-Hanks-hoofd, en zijn brave burgermanslachje, brrrr, Commander Riker, en nu zit ik hier en krijg ik de tranen in de ogen omdat Riker nog bestaat! Wat is dit voor psychotisch verschijnsel?

Misschien zit het in de menselijke geest ingebakken, misschien wil de geest zelfs de zaken waaraan het een hekel heeft vereeuwigd zien. Misschien is juist het een-hekel-hebben-aan een vorm van hechting – zo had ik geruime tijd een hekel aan Breukers, zo’n oubollig dicht-kruideniertje, die een of andere roddelsite draaide, hup met gestrekt been erin, inmiddels heeft ie het dichten aan de wilgen gehangen, maar toch mis je die kneutergedichten dan, alsof het een soort soapserie was waaraan je verslaafd raakte.

Hail Caesar! Zag ik geloof ik voor de derde keer gister. Die prachtige USSR U-boot scene, die acteur met dat malle hondje, de belichting, schrijvers in een bootje, de hele werkelijk sublieme opzet van de mythe hier: de schrijver als verontwaardigde rijkeluiscommunist, die iets af weten schrapen van de grote droomfabriek, een miezerig tonnetje, die hele verknooptheid met religie, die kop van Clooney als ie Jezus aankijkt en dan zijn laatste woordje vergeet: faith.

In Nederland heeft men nog steeds het volste vertrouwen in de experts:


Hola, met wat nu bekend is? Dit werd gepost op 28 januari. Bekijk het CNN nieuws eens van die dag:
Nieuws van 28 januari op CNN

Ergo, oftewel ze hebben bij het RIVM geen internet, oftewel het gemiddelde IQ ligt er op niveau 8 troepen bona-bonaaapjes met alzheimer maal 0.00003%

Hier een interessant artikel over hoe medici in 1918 ontdekten dat patienten beter genazen als je ze buiten in het zonlicht legde:

Artikel op Medium